Taking too long? Close loading screen.
20 Σεπτεμβρίου, 2018
Λατινοαμερικάνικος κινηματογράφος
Ο κινηματογράφος της Λατινικής Αμερικής ζούσε πάντα κάτω από τη σκιά του ευρωπαϊκού κινηματογράφου μα πάνω απ‘όλα, του Χόλιγουντ.
20 Σεπτεμβρίου, 2018

Τις τελευταίες δεκαετίες διακρίνουμε μια σημαντική απογείωση, με μεγάλες ιδέες για τον Λατινοαμερικάνικο κινηματογράφο. Η λατινική αμερική, είναι μια ήπειρος που χαρακτηρίζεται από έναν συνεχή αγώνα για επιβίωση ενάντια σε κάθε μορφή επίθεσης. Είναι ένας τόπος στον οποίο συναντάμε την κουλτούρα της αντίστασης κ ένας τόπος σε συνεχή αναζήτηση της ταυτότητας του.

Η αγάπη, το πάθος, η γιορτή, η περιθωριοποίηση, το αίμα, η φύση, η ζωή και ο θάνατος, είναι μερικά από τα συστατικά των ταινιών στην κινηματογραφική ιστορία της ηπείρου. Η Λατινική Αμερική, είναι πλούσια σε καλές ταινίες, κάποιες από τις οποίες έχουν κερδίσει και διεθνή αναγνώριση. Παρόλο που η λίστα είναι μεγάλη και αρκετοί θα παρατήσουν το κείμενο στη μέση, σας παρουσιάζω 10 ταινίες για να γνωρίσετε τον όμορφο κόσμο του κινηματογράφου της Λατινικής Αμερικής και να γίνετε μέρος της ιστορίας μας.

Ciudad de Dios (Βραζιλία)

Η ταινία, σε σκηνοθεσία των Fernando Meirelles και Katia Lund, βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Γυρίστηκε σε μια φαβέλα του Ρίο ντε Τζανέιρο που ονομάζεται “Πόλη του Θεού” και αφηγείται την ζωή των νέων που έζησαν στην φαβέλα για τριάντα χρόνια, μεταξύ της δεκαετίας του ’60 και του ’80.

Σταδιακά, το έγκλημα θα αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα στην κοινωνική διάρθρωση της κοινότητας, όπου η περιβαλλοντική, ηθική και πνευματική υποβάθμιση, οδηγεί τους νέους στο εμπόριο ναρκωτικών ως μοναδική πηγή επιβίωσης, γνωρίζοντας ότι πιθανότατα δεν θα καταφέρουν να φθάσουν ούτε μέχρι την ενηλικίωση τους.

Υπάρχει ένα σημαντικό σημείο στην ταινία, όταν ένα από τα παιδιά προβάλλει τον ανδρισμό του, λέγοντας πως έχει ήδη καπνίσει, κλέψει και δολοφονήσει.

Nueve Reinas (Αργεντινή)

Αν υπάρχει μια Αρεγεντίνικη ταινία που να είχε κάποιο αντίκτυπο στην τοπική κοινωνία, τότε μιλάμε για το “9 Queens”. Το έργο είναι μια αναπαράσταση της “καθημερινής ζωής της Αργεντινής”. Είναι μια ιστορία γοητευτικών απατεώνων, παγίδων και εφευρετικότητας. Η ταινία καταφέρνει να παρασύρει τον θεατή σε εγκεφαλικά παιχνίδια τα οποία σύντομα θα τον αφοπλίσουν .

Σενάριο και σκηνοθεσία του Fabian Bielinsky, η ταινία διηγείται την ιστορία δύο ερασιτεχνών απατεώνων, που συναντιούνται τυχαία. Από την συνάντηση προκύπτει η πιθανότητα μιας “μικρής δουλειάς”, που θα τους φέρει αρκετά χρήματα. Από εκεί και πέρα αρχίζει ένας αγώνας τένις στον οποίο οι δύο απατεώνες προσπαθούν να διατηρήσουν μια επαγγελματική σχέση, δυσανάλογη της κατάσταση τους, δίχως όμως να προδίδει ο ένας τον άλλον.

Amores Perros (Μεξικό)

Μια ταινία που διερευνά την συγκλονιστική αλήθεια και την κόλαση των διαφορετικών πραγματικοτήτων που μπορεί να βιώσει κανείς στις σύγχρονες πόλεις. Ο πόνος είναι η πρωταρχική ταυτότητα του ανθρώπου και κύριο χαρακτηριστικό της αξιοπρέπειάς του.

Το Amores Perros είναι ένα σταυροδρόμι ιστοριών, που μπλέκονται εξαιτίας ενός μοιραίου αυτοκινητιστικού ατυχήματος. Ε ίναι μια παραβολή για το απρόβλεπτο και ειρωνικό πεπρωμένο. Με χαρακτήρες ασήμαντους, άθλιους και αξιολύπητους, αλλά ταυτόχρονα άξιους της προσοχής μας. Όλοι έχουν ιδιαίτερες σχέσεις με ένα σκυλί ή με πολλά σκυλιά, τα οποία συμβολίζουν την ψυχή τους. Το πολιτικά σωστό και το συνηθισμένο, δεν έχει θέση εδώ, μόνο η ζωή. Σκηνοθετικό ντεπούτο για τον Alejandro Gonzalez Inarritu, και σενάριο από τον Guillermo Arriaga.

Hermano (Βενεζουέλα)

Το “HERMANO” είναι μια ταινία γεμάτη από την καθημερινή ζωή της Βενεζουέλας, ειδικά από τις λαϊκές περιοχές που ονομάζονται “barrios”. Επικεντρώνεται στη σχέση δύο αδελφών, που τους ενώνει η αγάπη για το ποδόσφαιρο και η ανάγκη διαφυγής τους από την δύσκολη πραγματικότητα.

Αυτή η ταινία ξεπερνά το κλισέ σύνθημα, ναι στον αθλητισμό, όχι στα ναρκωτικά, που συμμερίζονται πολλές ταινίες αυτού του είδους. Απομακρύνεται από τα φτηνά μελοδράματα και τις τυπικές ταινίες προσωπικής νίκης/υπέρβασης. Δεν ψάχνει για αισθησιασμό ή σκάνδαλο, δεν παραδίδει μαθήματα ηθικής ούτε έχει ανάγκη τη λύτρωση. Επιπλέον, η αδελφική αγάπη των χαρακτήρων της, κερδίζει τον θεατή.

“Ο Ντάνιελ είναι ο εξαιρετικός επιθετικός, ένα φαινόμενο. Ο Χούλιο είναι ο αρχηγός της ομάδας του. Τα αδέλφια παίζουν στη μικρή γειτονιά τους, στη La Ceniza. Ο Ντάνιελ, φιλοδοξεί να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ενώ ο Χούλιο συντηρεί την οικογένεια με βρώμικα χρήματα: “δεν έχετε χρόνο να ονειρευτείτε …”

Σκηνοθεσία του Marcel Rasquin και παραγωγή του Enrique Aular. Η ταινία ήταν, η πρόταση της Βενεζουέλας στα Όσκαρ, στην κατηγορία ξενόγλωσσης ταινίας και κατάφερε να αποσπάσει το βραβείο καλύτερης ταινίας, στην 32η έκδοση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.

En la cama (Χιλή)

Αυτή η ταινία, σε σκηνοθεσία του Matias Bize, μας κάνει να αναρωτιόμαστε, πόσο μπορούμε να εμπλακούμε με έναν ξένο. Αυτό που θεωρείται ως μια κοινή σεξουαλική συνάντηση χωρίς μεγάλες δεσμεύσεις και προσωπικές απαιτήσεις, καταλήγει να γίνει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, ένα δράμα ζωτικών προβληματισμών για τους φόβους, τις επιθυμίες, τις ανησυχίες και τις απογοητεύσεις μας.

Η ταινία γυρίστηκε σε ένα δωμάτιο ενός μοτέλ στο Σαντιάγκο της Χιλής και επικεντρώνεται σε δύο νέους της μεσαίας τάξης, την Daniela και τον Bruno. Θα ερωτευτούν;

El Abrazo de la Serpiente (Κολομβία)

Η ταινία ασχολείται με ήδη γνωστά θέματα όπως η αποικιοκρατία, η γενοκτονία, η επιστήμη, η θνησιμότητα, η ματαιοδοξία και άλλα ανθρώπινα ελαττώματα, δίχως όμως να κατρακυλά στα στερεότυπα περί λευκού σωτήρα και φτωχών, ευγενών ιθαγενών. Το ενδιαφέρον σε αυτή την ταινίας είναι ότι μιλούν 16 διαφορετικές γλώσσες, μερικές από τις οποίες είναι γηγενείς γλώσσες όπως, η Tikuna και η Huitoto. Οι ορίτζιναλ αιώνιες φυλές, είναι οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας, δίνοντας μια νέα οπτική σε ένα παλιό θέμα.

Ταινία μεγάλου μήκους, σε σκηνοθεσία του Ciro Guerra, που διηγείται τη σχέση ανάμεσα σε έναν αυτόχθονα Shaman, τον τελευταίο επιζώντα του λαού του, και δύο επιστήμονες που ταξιδεύουν στα βορειοδυτικά του Αμαζονίου σε αναζήτηση προγονικών γνώσεων. Εκεί, θα δούμε πώς αναπτύσσεται η σχέση μεταξύ αυτών των ανταγωνιστικών χαρακτήρων.

Yawar Mallku (Βολιβία)

Το “Sangre de condor” ή το “Yawar Mallku” στη γλώσσα Quechua, είναι η βαθιά καταγγελία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, της ισότητας των φύλων, της βίας και του αγώνα των γυναικών σε μια βαθιά macho χώρα.

Η ιστορία διεξάγεται σε μια αυτόχθονη κοινότητα στη Βολιβία, όπου το «Ειρηνευτικό Σώμα» (Ανεξάρτητη Οργάνωση των Ηνωμένων Πολιτειών) παρέχει δήθεν υπηρεσίες που υποστηρίζουν την κοινότητα. Από την άλλη, ο ίδιος οργανισμός στειρώνει κρυφά τις γυναίκες της κοινότητας, με σκοπό οι ιθαγενείς να σταματήσουν την αναπαραγωγή.

Η ταινία λόγω χαμηλού προϋπολογισμού, γυρίστηκε με ε ρασιτέχνες ηθοποιούς και λειτούργησε ως μαρτυρία για τις ενέργειες των αμερικανικών “ειρηνευτικών σωμάτων”. Μάλιστα, χάρη στην ταινία διερευνήθηκε το ζήτημα, επιβεβαιώνοντας τα εγκλήματα και οδηγώντας στην απέλαση των Γιάνκηδων από το βολιβιανό έδαφος.

Σκηνοθεσία του Jorge Sanjines, η ταινία μας καλεί να γνωρίσουμε ποιοι είμαστε, να αναζητήσουμε την προέλευσή μας, απαιτώντας επανάσταση και αγώνα.

Nina Y Laura (Κόστα Ρίκα)

Το Nina Y Laura, μπορεί να περιγραφεί ως δοκίμιο για το πένθος, το οποίο υποδηλώνει τη διάσταση των τραγικών γεγονότων και των συνεπειών τους, χωρίς να πέφτει στο κλασικό μελόδραμα.

Η σκηνοθεσία του Alejo Crisostomo, μιλάει για ένα ζευγάρι λεσβιών, την Nina και τη Laura, και για τον τεσσάρων ετών γιο τους Mateo, ο οποίος μόλις πέθανε. Η Laura ζούσε με τη Nina στην Κόστα Ρίκα, αποφασίζει όμως να επιστρέψει στη Χιλή για να καταφύγει στην οικογένειά της. Η Νίνα, που ανυπομονεί να την συναντήσει, έχει αναλάβει να αποθηκεύσει τα υπάρχοντα του Mateo και να ενοικιάσει το σπίτι. Είναι η ιστορία των προβλημάτων που προκαλούνται από την απόσταση και η πορεία μέχρι την αποδοχή της απώλειας.

“Ποιος μεγάλος χώρος θα μπορούσε να καλύψει ένα τόσο μικρό σώμα, ποια άβυσσος έχει μείνει ανάμεσα στη μητέρα σου και σε μένα”.

El Bano del Papa (Ουρουγουάη)

Η κινηματογραφική δουλειά του Cesar Charlone είναι μια σκληρή κοινωνική κριτική γεμάτη ειρωνεία και χιούμορ προς την κοινωνία, τις βασικές ανάγκες, την εκκλησία και την προσπάθεια μιας κοινότητας να βγει απο την κρίση. Εμπνευσμένη από την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου ΙΙ το 1988 στην πόλη Μελό, η ταινία μιλάει για την ιστορία μιας κοινότητας, που ωθείται από την προπαγάνδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης τα οποία προετοιμάζουν την ιστορική επίσκεψη του Πάπα που αναμενόταν να προσελκύσει περίπου 50 χιλιάδες επισκέπτες. Σε αναζήτηση οικονομικής ανάπτυξης, η πόλη αρχίζει να προετοιμάζει τα τρόφιμα και άλλα. Αυτό συνεπάγεται με μια μεγάλη επένδυση και πρόκληση.

La Muerte de un Burocrata (Κούβα)

Το έργο κριτικάρει το μεταεπαναστατικό γραφειοκρατικό σύστημα όπου το απλό μπορεί να γίνει αδύνατο. Στην αρχή της ταινίας, μπορούμε να διακρίνουμε πως ο θάνατος που παρουσιάζεται δεν είναι ακριβώς αυτός του γραφειοκράτη, αλλά του καλού εργάτη του λαού. Καθώς η ταινία εξελίσσεται, συνειδητοποιούμε ότι η γραφειοκρατία και ο γραφειοκράτης είναι το ίδιο πράγμα και ότι και οι δύο καταλήγουν στο θάνατο.

Σκηνοθεσία του Tomas Gutierrez Alea, το έργο μιλάει για την ιστορία του El Tío Paco, ενός υποδειγματικού εργάτη που εφευρίσκει μια μηχανή που τυχαία πέφτει στα χέρια του. Οι συνάδελφοι αποφασίζουν ότι θα πρέπει να ταφεί με την κάρτα εργασίας του, σύμβολο της εργατικής του τάξης, αλλά η χήρα του δεν μπορεί να εισπράξει τη σύνταξή του χωρίς αυτό το έγγραφο. Ο ανιψιός του νεκρού ζει καταπληκτικές περιπέτειες για να ανακτήσει την κάρτα από τον τάφο του θείου του.

Related ›

Ο άνθρωπος που μισούσε τον τουρισμό

Στο παρθενικό του έργο «Άντεν, Αραβία», ο Πωλ Νιζάν αποδόμησε την ιδέα της μεγάλης φυγής. Σχεδόν έναν αιώνα μετά, όπου οι φαντασιώσεις της απόδρασης θεμελιώνουν νέες, αδηφάγες βιομηχανίες που καταβροχθίζουν πόλεις και γειτονιές χωρίς να ικανοποιούνται ποτέ, ο πρωτόλειος ταξιδιωτικός μονόλογος του νεαρού Γάλλου συγγραφέα διαβάζεται με πιο ανήσυχα μάτια.

Ένα αλλόκοσμο ναυάγιο, ένα υποβρύχιο μουσείο και 1000 κλεμμένοι αμφορείς

Πριν δύο δεκαετίες, διενέξεις και πολιτικές επιλογές έπαυσαν την ανασκαφή του μεγαλύτερου ναυαγίου της κλασικής εποχής. Τώρα, οι άνθρωποι που συνδέθηκαν μ’ αυτό διαπιστώνουν ότι ο χρόνος και η αμέλεια δεν πέρασαν ανώδυνα από πάνω του.

Όταν ο Μάο λογόκρινε τον Αντονιόνι

Η Κίνα του Μικελάντζελο Αντονιόνι ήταν διαφορετική από αυτή που ήλπιζε να δείξει το μαοϊκό καθεστώς στη Δύση τη δεκαετία του 1970.

Δρόμος χωρίς τέχνη είναι πόλη χωρίς ζωή

Ο δήμος Αθηναίων, σε συνεργασία με την Εφορία Αρχαιοτήτων, επιθυμεί να διώξει τους χειροτέχνες από το κέντρο της Αθήνας, απειλώντας τους ουσιαστικά με εξαφάνιση.

<a href="https://solomonmag.com/author/angel-sifontes/?lang=el" target="_self">Angel Sifontes</a>

Angel Sifontes

Author

What do you think about this piece? This is an open discussion and we’d love to read your thoughts.

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

six − four =

More to read

Related
Η «αποσυμφόρηση των νησιών» στον πρώτο χρόνο ΝΔ

Η «αποσυμφόρηση των νησιών» στον πρώτο χρόνο ΝΔ

Περιορισμένες εθελούσιες επιστροφές, pushbacks, και εξώθηση προσφύγων στους διακινητές, την στιγμή που αναγνωρισμένοι πρόσφυγες που έχουν γίνει δεκτοί σε άλλες χώρες παραμένουν στην Ελλάδα με την ευθύνη του κράτους.

Όνομα: Άγνωστος, Αιτία θανάτου: Πνιγμός

Όνομα: Άγνωστος, Αιτία θανάτου: Πνιγμός

«Δεν μπορώ, δυσκολεύτηκα να το διαχειριστώ». Η Αφροδίτη Ανδρικού εργάζεται στο Ληξιαρχείο της Μυτιλήνης από το 1983. Τα τελευταία χρόνια καταχωρεί, κυρίως, άγνωστα πτώματα προσφύγων.

Αφηγήσεις προσφύγων και μεταναστών στην εποχή της πανδημίας

Αφηγήσεις προσφύγων και μεταναστών στην εποχή της πανδημίας

Οι ψηφιακές αφηγήσεις δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του έργου “Narrating COVID-19: Testimonies from Refugees and Migrants in a Time of Pandemic”, το οποίο υλοποιήθηκε από το ΠΜΣ «Παγκόσμια Υγεία – Ιατρική των Καταστροφών» της Ιατρική Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), με σκοπό την ανάδειξη του ανθρωπιστικού ρόλου των νέων τεχνολογιών ως εργαλείου αυτοέκφρασης για την αποτύπωση των ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων του COVID-19 σε ευπαθείς πληθυσμούς.

Τα μελανά σημεία της λίστας Πέτσα

Τα μελανά σημεία της λίστας Πέτσα

Η Athens Voice πιο πολλά χρήματα από τη Lifo. H Εφημερίδα των Συντακτών όσα ένα τοπικό μέσο. 239 ιστότοποι που έλαβαν χρήματα εκτός Μητρώου Online ΜΜΕ. Τα χάσματα που αποκαλύπτει η δημοσιοποίηση της λίστας με τα ποσά στα Μέσα για το «Μένουμε Σπίτι».

«Αγκάθι» η ρατσιστική βία στην Ελλάδα

«Αγκάθι» η ρατσιστική βία στην Ελλάδα

Επιθέσεις εις βάρος προσφύγων, επιθέσεις εις βάρος ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, επιθέσεις με θύτες αστυνομικούς. Τα ευρήματα της ετήσιας έκθεσης του Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας για το 2019 προκαλούν και φέτος ανησυχία.

You'll love your inbox!

Join our mailing list to receive the latest news and updates, follow the discussion and stay in touch with our team.

Almost done! Check your inbox to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This

By browsing on our website you accept our cookies policy. More info

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close