Taking too long? Close loading screen.

Ολόγος πίσω από αυτή τη στάση είναι επειδή τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να επιβάλουν την ιδέα πως στη Βενεζουέλα υπάρχει μαζική έξοδο από τη χώρα ως αποτέλεσμα της κρίσης και της κυβερνητικής καταπίεσης.

Αυτές οι “ειδήσεις”, συνοδεύονται από προσεγμένες φωτογραφίες που σκοπό έχουν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο και να χειραγωγήσουν την συλλογική φαντασία.

Ήταν το Economist ένα μέσο πιστό στη βρετανική ολιγαρχία αυτό που διαβεβαίωνε τους αναγνώστες του πως η προσφυγική κρίση στη Βενεζουέλα μπορεί να ξεπεράσει αυτή της Συρίας σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια εικόνα των Βενεζουαλάνων μεταναστών ως πρόσφυγες. Επιπλέον, ακόμη και ο γερουσιαστής των ΗΠΑ, Marco Rubio, βρήκε την ευκαιρία να πολεμήσει τη Βενεζουέλα υποστηρίζοντας πως “αποτελεί απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ”.

Η προώθηση μιας ανθρωπιστικής κρίσης βέβαια δεν έχει κανένα κέρδος, ακόμα και εντός των παραμέτρων που έχουν τεθεί από τον ΟΗE. Ωστόσο, η κουβέντα της Βενεζουέλας υπερισχύει στην αμερικανικήπολιτική και φαινεται πως οι ΗΠΑ, έχουν απευθύνει έκκληση προς τα υπό επίβλεψη κράτη της Λατινικής Αμερικής, να στηρίξουν το αμερικανικό καθεστώς.

Πρέπει να θυμόμαστε οτι οι ίδιες πηγές που πουλάνε αυτή την στιγμή την ιστορία της ανθρωπιστικής βοήθειας, είναι οι ίδιες που είχαν προαναγγείλει στο παρελθόν την καταστροφή της Βενεζουέλας μεδιάφορους τρόπους, όπως αποκλεισμό, κυρώσεις και αλλά πολλά.

Ανθρωπιστική βοήθεια η παρέμβαση

Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι μια βιομηχανία που παράγει 150 δισεκατομμύρια το χρόνο. Ουσιαστικά τρέφεται από τη φτώχεια και χρησιμοποιεί τις ΜΚΟ ως μηχανήματα άντλησης χρημάτων. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις μπορούν κάλλιστα να συγκριθούν με μεγάλες πολυεθνικές. Πρέπει και αυτές με κάποιον τρόπο να κερδίσουν τον ανταγωνισμό στην αγορά τους και να εξασφαλίσουν μεγάλα κονδύλια. Αξίζει να σημειωθεί πως το 80% των δωρεών που βάζουν στην τσέπη τους οι ΜΚΟ, προέρχεται από κρατικά χρήματα, κυρίως από τις ΗΠΑ, την Αγγλία, και την Ε.Ε. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι δραστηριότητες της κάθε οργάνωσης, να μην σχεδιάζονται σύμφωνα με τις ανάγκες των φτωχών χωρών, αλλά με τις πολιτικές ατζέντες.

Αυτά τα δημόσια κονδύλια, τα οποία γίνονται ύστερα ιδιωτικά, όχι μόνο δρουν με σκοπό την εκβιομηχάνιση του νεοφιλευθερισμού, αλλά και για την ενίσχυση του μηχανισμού της διεθνούς παρέμβασης. Ως παράδειγμα ας εξετάσουμε την περίπτωση της Αϊτής. Στις 12 Ιανουαρίου 2010, πάνω από δεκα χιλιάδες ανθρωπιστικές οργανώσεις έφτασαν στη χώρα, ύστερα από τον καταστροφικό σεισμό μεγέθους 7ρίχτερ, που χτύπησε το Πουέρτο Πρίνσιπε. Οι δωρεές έφτασαν τα 9 δις δολάρια, αλλά τα χρήματα δωθηκαν σε ιδιωτικά χέρια, δίχως η κυβέρνηση της Αϊτής να έχει κάποιο έλεγχο.

Έξι χρόνια μετά τον σεισμό, περισσότεροι από 60,000 άνθρωποι ζούν ακόμα σε προσωρινά σπίτια, με ελάχιστη ή και μηδενική πρόσβαση σε βασικές ανάγκες όπως φάρμακα και ιατρική περίθαλψη.

Το 2016, ο τυφώνας Matthews, άφησε πίσω του εκατατοντάδες νεκρούς και 1.4 εκατομμύρια άστεγους. Η αντίδραση του ΟΗΕ ήταν να ζητήσει άμεσα 120 εκατομμύρια δολάρια για την κρίση. Πάνω από 99%των χρημάτων κατάληξε στα χέρια των ΜΚΟ. Στο τέλος, οι οργανώσεις έγιναν πλουσιότερες από το κράτος της Αϊτής.

Τον Ιούλιο του 2017, ο πρώην πολιτικός της χώρας, Klaus Eberwein, θα μιλούσε ενώπιον της επιτροπής ηθικής συγκλήτου για το θέμα του ιδρύματος Κλίντον και την παραχώρηση των δωρεών. Ποτέ δεν τα κατάφερε. Βρέθηκε νεκρός στο Μιάμι, με μια σφαίρα στο κεφάλι.

Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για απειλή κατά της Βενεζουέλας, όπως η χειραγώγηση του κοινωνικο-οικονομικού ζητήματος, και οι απειλές του εκπροσώπου του λευκού οίκου για στρατιωτικές κυρώσεις.

Σε αυτό να προσθέσουμε πως ο κολομβιανός καγκελάριος, διαβεβαίωσε στον ΟΗΕ, πως η προσφυγική ροη μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την διακοπή της αγοράς πετρελαίου απο την Βενεζουέλα, αλλά και ηΒραζιλία από την πλευρά της, δείχνει να μην μπληρώνει το χρέος των 40 εκατομυρίων που χρωστά στη Βενεζουέλα. Η αλήθεια είναι δηλαδή, πως η Βενεζουέλα δεν περνά ανθρωπιστική κρίση και δεν χρειάζεται υποστήριξη. Κάθε ανθρωπιστική βοήθεια, είναι απλώς μια προσπάθεια για λίγη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.

Μετανάστευση και Λατινική Αμερική

Το φαινόμενο της μετανάστευσης δεν είναι κάτι νέο για την ήπειρο, ειδικά την τελευταία δεκαετία. Εκτιμάται ότι μεταξύ του 2000-2010 στην Κολομβία, ένας στους δέκα ντόπιους ζούσε εκτός της πατρίδας του, αναζητώντας μία καλύτερη ποιότητα ζωής. Μάλιστα το πρώτο εξάμηνο του 2014, περίπου 487 χιλιάδες Κολομβιανοί εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, καθιστώντας τη χώρα, πρώτη στη λίστα μετανάστευσης των κρατών της Λατινικής Αμερικής.

Σύμφωνα με επίσημες κρατικές πληροφορίες στη Βενεζουέλα, σήμερα στη χώρα ζούν περίπου 4 εκατομμύρια Κολομβιανοί. Αλλά και πρόσφυγες από το Εκουαδόρ, το Περού και τις χώρες τηςΚαραιβικης, αποτελούν κομμάτι της μετανάστευσης στη Βενεζουέλα. Από την άλλη, ο αριθμός των Βενεζουελανών μεταναστών σε αυτές τις χώρες, δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση πρόβλημα που απαιτείπαρέμβαση.

Έτσι, η μετανάστευση των Κολομβιανών προ δεκαετίας, θα έπρεπε να προκαλέσει μία αντίδραση των ΟΗΕ και της περιοχής. Ωστόσο, δεν υπήρχε ποτέ καμιά προσέγγιση του θέματος από κανέναν.

You'll love your inbox!

Join our mailing list to receive the latest news and updates, follow the discussion and stay in touch with our team.

Almost done! Check your inbox to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό. Στο κάτω μέρος της ιστοσελίδας μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τους όρους χρήσης και την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

Κλείσιμο