Taking too long? Close loading screen.
06 Ιουνίου, 2019
Για τους αιτούντες άσυλο στην Ιταλία, ψεύτικες λύσεις δίνονται σε αληθινά προβλήματα
Τα κέντρα υποδοχής μεταναστών και προσφύγων δεν φημίζονται πουθενά στον κόσμο για την καλή υποδοχή στους νεοφερμένους. Στο Μίνεο της Ιταλίας, ένα κέντρο θυμίζει κολαστήριο όπου πρώτη και καλύτερη δεν έχει θέση η ενσωμάτωση.
06 Ιουνίου, 2019

Επιμέλεια και Μετάφραση: Ελβίρα Κρίθαρη

Ο νέος, μαύρος άντρας περπατάει μόνος, κουβαλώντας το σακίδιό του, σε έναν έρημο δρόμο. Το απόγευμα, ο ήλιος καίει ακόμα το δέρμα στις εξοχές της Σικελίας. Ο Ντιντιέρ, -όχι το πραγματικό όνομα του 22χρονου άντρα από την Ακτή Ελεφαντοστού- χρειάζεται να περπατήσει περισσότερο από μία ώρα μέχρι να φτάσει στο σχολείο, όπου παρακολουθεί τα μαθήματά του. «Κάποιες φορές οι δάσκαλοι μας μαζεύουν στο σταυροδρόμι. Υπήρχε παλιά λεωφορείο, αλλά πλέον δεν λειτουργεί η δημοτική συγκοινωνία», λέει στο Solomon MAG, χαμογελώντας στην πρότασή μας να τον πάμε μέχρι κάπου.

Το Μίνεο είναι ένα μικρό, απομονωμένο χωριό στη Νότια Σικελία: από εδώ χρειάζεσαι οπωσδήποτε αμάξι για να φτάσεις μέχρι την Κατάνια, την μεγαλύτερη κοντινότερη πόλη. Ακόμα πιο απομονωμένο είναι το CARA του Μίνεο, ένα κολοσσιαίο κέντρο υποδοχής αιτούντων άσυλο ανάμεσα στους πορτοκαλεώνες.

Από το Κέντρο μέχρι το χωριό, είναι 15 λεπτά με το αμάξι -αν έχεις αμάξι. Οι άνθρωποι που μένουν εδώ, μπορούν θεωρητικά να βγαίνουν όποτε θέλουν, αλλά στην πραγματικότητα είναι αποκομμένοι από το περιβάλλον. Κάποιοι από αυτούς διαθέτουν ένα ποδήλατο και μπορούν να φτάσουν στο χωριό πιο γρήγορα απ’ ότι με τα πόδια. Αλλά ακόμα κι έτσι, χρειάζεται μισή ώρα σε ανηφοριά, μια κουραστική διαδρομή όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει. Ο στρατός και η αστυνομία φρουρούν συνεχώς τις πύλες του CARA, όπου η είσοδος σε άλλους απαγορεύεται αυστηρά. Τα αδέσποτα σκυλιά παραμονεύουν τριγύρω.

Ο “λευκός ελέφαντας” στην σικελιάνικη εξοχή

Το Κέντρο του Μίνεο βρίσκεται σε λειτουργία από το 2011 και υπήρξε το μεγαλύτερο στην Ιταλία. Οι μέρες του, ωστόσο, είναι πια μετρημένες.

Ο Ιταλός Υπουργός Εσωτερικών, Ματέο Σαλβίνι, ανακοίνωσε ότι το Κέντρο θα κλείσει μέσα στη χρονιά. Λιγότεροι από 200 είναι τώρα οι κάτοικοί του, που περιμένουν στωικά τη μοίρα τους. Ο Ντιντιέρ φαίνεται αποθαρρυμένος, όπως και πολλοί άλλοι. «Δεν ξέρουμε ούτε που, υποτίθεται ότι θα πάμε. Θα το ανακαλύψουμε κατευθείαν στο λεωφορείο. Απλώς δημοσιεύουν μια λίστα με ονόματα ανθρώπων που πρόκειται να μεταφερθούν και την ημερομηνία αναχώρησής τους. Πολλοί από εμάς θα αρνούνταν να μπουν στο λεωφορείο, αν ήξεραν που τους πήγαιναν».

Οι αιτούντες άσυλο μετεγκαθίστανται σε άλλα Κέντρα της Σικελίας. Σύμφωνα με τον νόμο, ο καθένας τους μπορεί να βγει από το Κέντρο όποτε θελήσει, αλλά αν μείνει εκτός περισσότερο από τρεις ημέρες, χάνει το δικαίωμα διαμονής σε κέντρο υποδοχής και φιλοξενίας.

Τον Μάρτιο του 2011, ο τότε Ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι εγκαινίασε το «Χωριό της Αλληλεγγύης», που επρόκειτο να είναι το μεγαλύτερο κέντρο υποδοχής σε ολόκληρη την Ιταλία. Το μέρος που επιλέχθηκε ήταν το Residence degli Αranci (Τόπος των Πορτοκαλιών), αρχικά σχεδιασμένο για να κατοικηθεί από στρατιώτες του αμερικανικού στρατού αποσπασμένους σε μία κοντινή στρατιωτική βάση, αλλά προσαρμόστηκε για να διαχειριστεί τις μεγάλες ροές των μεταναστών της Αραβικής Άνοιξης.

Η ενσωμάτωση των μεταναστών δεν φάνηκε να είναι ποτέ προτεραιότητα: οι φιλοξενούμενοι του CARA διέμεναν μακριά από κατοικημένες περιοχές, περιτριγυρισμένοι από χωράφια και μερικές ανεμογεννήτριες στο βάθος. Σε κάποιες περιόδους ο πληθυσμός τους έφτανε τα 4000 άτομα, σχεδόν όπως στο διπλανό χωριό. Τα τελευταία χρόνια, το CARA του Μίνεο έγινε συνώνυμο παράνομων δραστηριοτήτων: Ιταλοί επιχειρηματίες και πολιτικοί, το χρησιμοποίησαν για να εκμεταλλεύονται τα σχετικά κονδύλια. Μια μακριά λίστα παρανομίας και απάτης που σχετίζεται με τη διαχείριση των δομών υποδοχής μεταναστών μπορεί να συνοψιστεί σε μία πρόταση: «Οι μετανάστες μας αποφέρουν περισσότερα απ’ οτι τα ναρκωτικά», όπως φερόταν να λέει ο Σαλβατόρε Μπούτζι σε συνομιλία που υπεκλάπη το 2014 από τις αρχές, κατά τη διάρκεια έρευνας.

Το 2015, η διαχείριση του Κέντρου τέθηκε υπό τον έλεγχο επιτρόπου, με απόφαση της Εθνικής Αρχής κατά της Διαφθοράς (ANAC). Παρ΄ολ΄αυτά, υπάρχουν ακόμα ισχυρές ενδείξεις για εργασιακή εκμετάλλευση και μαστροπεία των κατοίκων του Κέντρου. Τώρα, ο Υπουργός Εσωτερικών θέλει να δείξει ότι είναι ικανός να κάνει μια νέα αρχή.

Μια αίθουσα αναμονής από την κόλαση

Από το άνοιγμά του, το Κέντρο υπήρξε ένα μη ασφαλές μέρος βίαιων διαδηλώσεων και εγκληματικών ενεργειών. Οι ιταλικές αρχές ξεκίνησαν την έρευνα στις αρχές του 2019, με την υπόθεση πως το CARA λειτουργούσε ως βάση για μια εγκληματική οργάνωση της Νιγηρίας, η οποία ενορχήστρωνε από εκεί τη διακίνηση ναρκωτικών σε όλη τη χώρα.

Αρκετές περιπτώσεις βιασμού έχουν αναφερθεί από ανθρωπιστικές οργανώσεις και δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα χρόνια λειτουργίας του. Το 2013 ένας 21χρονος άνδρας από την Ερυθραία αυτοκτόνησε και το 2016 μία κοπέλα από τη Νιγηρία, 26 ετών, δολοφονήθηκε από τον πρώην φίλο της, ο οποίος διέμενε εκτός του Κέντρου.

Υπήρξαν αμέτρητες ταραχές στο εσωτερικό και κοντά στο CARA: ορισμένοι αιτούντες άσυλο αισθάνονταν κρατούμενοι και διαδήλωσαν πολλές φορές εναντίον αυτού του συστήματος. Τα αιτήματά τους για άσυλο θα έπρεπε να απαντώνται εντός 30 ημερών, αλλά συχνά περνούσαν αρκετοί μήνες.

Μετά από ένα επικίνδυνο ταξίδι μέσα από την έρημο της Σαχάρας και τη Μεσόγειο Θάλασσα, αυτό το CARA γίνεται αντιληπτό ως μια αίθουσα αναμονής από την κόλαση. Ο Αλμπέρτο Λεότα εργάστηκε για χρόνια ως εθελοντής του ιταλικού Ερυθρού Σταυρού στο Κέντρο και υπήρξε μάρτυρας φοβερών καταστάσεων. «Η ζωή στο στρατόπεδο ήταν απαίσια. Πρώτα απ ‘όλα, επειδή πολλοί άνθρωποι έφτασαν εκεί σε ακραίο πόνο: είδα εξαντλημένες έγκυες γυναίκες και νεαρά αγόρια με το δέρμα τους καμένο από το καύσιμο του σκάφους, κατά τη διάρκεια του θαλάσσιου ταξιδιού τους».

Συνέβη ακόμα ορισμένοι αιτούντες άσυλο να χάσουν τον έλεγχο και να επιτεθούν σε όσους θεωρούνταν «αρχές». «Έχουμε δεχτεί προσβολές, κλωτσιές, και φτυσίματα. Κατά τη διάρκεια μιας νύχτας εξέγερσης, έπρεπε να κλειδωθούμε στο ασθενοφόρο. Μια άλλη φορά έκαψαν όλα τα αυτοκίνητα της αστυνομίας και οι αστυνομικοί δεν μπορούσαν να βγουν από το αρχηγείο».

Οι νέοι προορισμοί δεν αποτελούν λύση

Τους τελευταίους μήνες, όλες οι δραστηριότητες στο CARA έχουν σταματήσει η μία μετά την άλλη, καθώς, εν τω μεταξύ, η ιταλική κυβέρνηση έκοψε πόρους που προορίζονταν για την υποδοχή και φιλοξενία των αιτούντων άσυλο.

Η ομάδα ποδοσφαίρου της CARA, τα μαθήματα χορού, η βοήθεια για τις μητέρες και η μετακίνηση των παιδιών στο σχολείο, εξαφανίστηκαν σταδιακά. Επίσης, τα τρόφιμα σπανίζουν στην καντίνα. Πολλοί κοινωνικοί λειτουργοί έχασαν τη δουλειά τους και ορισμένοι από αυτούς εργάζονται χωρίς να πληρώνονται τους τελευταίους μήνες.

Πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις συμφωνούν ότι το κλείσιμο του CARA είναι μια καλή είδηση, αλλά ανησυχούν πραγματικά για το μέλλον των αιτούντων άσυλο. Κατά την άποψή τους, οι μετανάστες πρέπει να περιμένουν την έκδοση των αιτημάτων τους για άσυλο σε μικρότερες δομές με λίγους διαμένοντες, πιθανώς σε μικρές πόλεις, όπου θα ζούσαν καλύτερα και θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες για ένταξη. Οι κάτοικοι του CARA θα ήθελαν να είχαν μεγαλύτερη ανάμειξη με την τοπική κοινωνία: «Απλά χρειάζομαι να υπάρχουν κάποιες δραστηριότητες, για να έρθω σε επαφή με τους Ιταλούς που ζουν εδώ», λέει ο Ντιντιέρ.

Ο ιταλικός Τύπος αναφέρει ότι οι κάτοικοι του Κέντρου στο Μίνεο, μεταφέρονται τώρα σε υπερκορεσμένους πληθυσμιακά στρατώνες και ακατάλληλα κτίρια. Μερικοί από αυτούς δεν μπορούν παρά να εγκαταλείψουν τη νέα κατοικία τους. «Μεταφέρθηκα σε ένα Κέντρο στην Κασσινέτα, αλλά επέστρεψα στο CARA (του Μίνεο). Πολλοί από την παρέα μου έκαναν το ίδιο», λέει ο Μούσα (όχι το πραγματικό του όνομα), ένας νέος αιτών άσυλο από το Μάλι. Το αίτημά του απορρίφθηκε και η ένστασή του εκκρεμεί. Είναι πλέον καταληψίας εδώ: η πρόσβαση στη δομή δεν επιτρέπεται σε άτομα που έχουν μεταφερθεί, αλλά οι μετανάστες περνούν από την πίσω πόρτα.

Πηγές που επιθυμούν να παραμείνουν ανώνυμες, εξηγούν στον Solomon MAG πως όλοι μπορούν να εισέλθουν μέσα από τρύπες στο φράχτη. Ο στρατιωτικός έλεγχος στην κεντρική πύλη λειτουργεί μόνο για να σταματήσει τους δημοσιογράφους και τους ακτιβιστές.

«Η ζωή στο νέο Κέντρο ήταν πολύ χειρότερη από αυτή του CARA του Μίνεο. Οι εγκαταστάσεις υγιεινής ήταν αηδιαστικές και ποτέ δεν μπορούσαμε να βγούμε έξω. Έχω περάσει δύο χρόνια στο Μίνεο και είχα κάνει διασυνδέσεις για εργασία. Είχα επίσης δουλειά στη γύρω περιοχή, ακόμα κι αν ήταν πραγματικά κουραστική και κακοπληρωμένη. Αλλά στη ζωή μου ξαφνικά ήρθαν τα πάνω κάτω, όταν με έστειλαν τόσο μακριά», λέει ο Μούσα. Εάν κάποιος υπεύθυνος τον εντοπίσει, ο Μούσα θα εκδιωχθεί από το κέντρο. Αλλά δεν τον νοιάζει: όταν το CARA θα κλείσει οριστικά, οι άνθρωποι που βρίσκονται στην κατάστασή του δεν θα έχουν τόπο για να πάνε. “Ο ιταλικός νόμος είναι άδικος προς εμένα. Δεν θα έχω άλλη εναλλακτική λύση, παρά να είμαι στο δρόμο”.

Δεκάδες άνθρωποι σαν τον Ντιντιέρ και τον Μούσα παραμένουν στο CARA το απόγευμα του Σαββάτου, χωρίς να κάνουν τίποτα. Τα μαθήματα του Ντιντιέρ θα συνεχίσουν να διακόπτονται πιθανώς και ό,τι ο Μούσα έχει ως σημείο αναφοράς στη ζωή, θα αλλάξει σύντομα. Καλές ή κακές ειδήσεις φτάνουν από τους δικηγόρους τους, σχετικά με την αίτηση ασύλου. Καλά ή κακά νέα φτάνουν από τη διοίκηση του Κέντρου, σχετικά με τον τόπο που θα ζήσουν. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να περιμένουν.

Related ›

Όνομα: Άγνωστος, Αιτία θανάτου: Πνιγμός

«Δεν μπορώ, δυσκολεύτηκα να το διαχειριστώ». Η Αφροδίτη Ανδρικού εργάζεται στο Ληξιαρχείο της Μυτιλήνης από το 1983. Τα τελευταία χρόνια καταχωρεί, κυρίως, άγνωστα πτώματα προσφύγων.

Χιλιάδες εργάτες γης στη Μανωλάδα «μένουν παράγκα»

Με τη σεζόν της φράουλας να έχει ξεκινήσει, τουλάχιστον 7.000 εργάτες γης από το Μπαγκλαντές βρίσκονται σήμερα στην περιοχή. Ενώ η αγροτική παραγωγή συρρικνώθηκε λόγω κορονοϊού, οι προβληματικές συνθήκες διαβίωσης και εργασίας γεννούν περαιτέρω ανησυχίες.

«Στην Τουρκία βρεθήκαμε 40 άτομα σε ένα μικρό κλειστό φορτηγό»

Συναντήσαμε τον Ραζ το απόγευμα της Κυριακής 21 Ιανουαρίου 2020 στο χώρο του We Need Books στην Κυψέλη στην Αθήνα. Είχε πάει να κανονίσει τα μαθήματα Ελληνικών, που σκόπευε να ξεκινήσει. «Με το ζόρι. Για τα χαρτιά μου, για τις εξετάσεις. Για να φέρω τη γυναίκα μου», μου είπε σε καλά Ελληνικά.

Πώς τα νησιά του Αιγαίου έγιναν αποθήκες ψυχών

Σαν σήμερα, πριν από 4 χρόνια, υπεγράφη η Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας με σκοπό τον περιορισμό των προσφυγικών ροών. Με 1.200 λέξεις και 14 φωτογραφίες από τη Μόρια, παρουσιάζουμε πώς οδήγησε στη δημιουργία συνθηκών διαβίωσης που ο εμπνευστής της χαρακτηρίζει «απαίσιες, μη-Ευρωπαϊκές και παράνομες».

<a href="https://solomonmag.com/author/vincenco-genovese/?lang=el" target="_self">Vincenzo Genovese</a>

Vincenzo Genovese

Author

What do you think about this piece? This is an open discussion and we’d love to read your thoughts.

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

1 × 4 =

More to read

Related
Η «αποσυμφόρηση των νησιών» στον πρώτο χρόνο ΝΔ

Η «αποσυμφόρηση των νησιών» στον πρώτο χρόνο ΝΔ

Περιορισμένες εθελούσιες επιστροφές, pushbacks, και εξώθηση προσφύγων στους διακινητές, την στιγμή που αναγνωρισμένοι πρόσφυγες που έχουν γίνει δεκτοί σε άλλες χώρες παραμένουν στην Ελλάδα με την ευθύνη του κράτους.

Όνομα: Άγνωστος, Αιτία θανάτου: Πνιγμός

Όνομα: Άγνωστος, Αιτία θανάτου: Πνιγμός

«Δεν μπορώ, δυσκολεύτηκα να το διαχειριστώ». Η Αφροδίτη Ανδρικού εργάζεται στο Ληξιαρχείο της Μυτιλήνης από το 1983. Τα τελευταία χρόνια καταχωρεί, κυρίως, άγνωστα πτώματα προσφύγων.

Αφηγήσεις προσφύγων και μεταναστών στην εποχή της πανδημίας

Αφηγήσεις προσφύγων και μεταναστών στην εποχή της πανδημίας

Οι ψηφιακές αφηγήσεις δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του έργου “Narrating COVID-19: Testimonies from Refugees and Migrants in a Time of Pandemic”, το οποίο υλοποιήθηκε από το ΠΜΣ «Παγκόσμια Υγεία – Ιατρική των Καταστροφών» της Ιατρική Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), με σκοπό την ανάδειξη του ανθρωπιστικού ρόλου των νέων τεχνολογιών ως εργαλείου αυτοέκφρασης για την αποτύπωση των ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων του COVID-19 σε ευπαθείς πληθυσμούς.

Τα μελανά σημεία της λίστας Πέτσα

Τα μελανά σημεία της λίστας Πέτσα

Η Athens Voice πιο πολλά χρήματα από τη Lifo. H Εφημερίδα των Συντακτών όσα ένα τοπικό μέσο. 239 ιστότοποι που έλαβαν χρήματα εκτός Μητρώου Online ΜΜΕ. Τα χάσματα που αποκαλύπτει η δημοσιοποίηση της λίστας με τα ποσά στα Μέσα για το «Μένουμε Σπίτι».

«Αγκάθι» η ρατσιστική βία στην Ελλάδα

«Αγκάθι» η ρατσιστική βία στην Ελλάδα

Επιθέσεις εις βάρος προσφύγων, επιθέσεις εις βάρος ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, επιθέσεις με θύτες αστυνομικούς. Τα ευρήματα της ετήσιας έκθεσης του Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας για το 2019 προκαλούν και φέτος ανησυχία.

You'll love your inbox!

Join our mailing list to receive the latest news and updates, follow the discussion and stay in touch with our team.

Almost done! Check your inbox to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This

By browsing on our website you accept our cookies policy. More info

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close