Taking too long? Close loading screen.

Πριν από λίγες μέρες επισκέφθηκα τα γραφεία του περιοδικού δρόμου «Σχεδία» στην περιοχή του Μεταξουργείου με αρκετή ανυπομονησία για συζήτηση με τον κ. Χρήστο Αλεφάντη, Διευθυντή Σύνταξης. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να μάθω πώς έγινε τόσο γνωστό, από πότε ξεκίνησε, γιατί υπάρχει, ποιος είναι από πίσω που διευθύνει, πού στεγάζεται αυτό το περιοδικό.

Ένας πωλητής της Σχεδίας, πιθανότατα, μου άνοιξε την πόρτα. Μου χαμογέλασε και με ρώτησε ποιόν ήθελα να συναντήσω. Απαντώντας, έλαβα ένα ζεστό χαμόγελο και την κατεύθυνση που ζητούσα αντιλαμβανόμενη ότι το χαμόγελο πήγαινε προς τον κ. Αλεφάντη. Ξαφνικά, ένιωσα όμορφα και οικεία για την εκτίμηση που έτρεφε ο άνθρωπος αυτός για τον τελευταίο και αυτό με ενθουσίασε για τη συζήτηση που θα ακολουθούσε. Ύστερα από τη χειραψία μας και τη ζεστή φιλοξενία της ομάδας της Σχεδίας, ξεκινήσαμε τη συζήτηση. Το περιοδικό είναι μέλος του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων/Περιοδικών Δρόμουs και εκδίδεται από τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «ΔΙΟΓΕΝΗΣ» στην Αθήνα (στη Θεσσαλονίκη εκδίδεται μέσω συνδρομών αλληλογραφίας όπου υπάγονται σε ένα από τα πολλά κοινωνικά προγράμματα της Σχεδίας που το συντονίζουν πωλητές της ούτως ώστε να έχουν εισόδημα). Με το παρόν τεύχος του μηνός, η Σχεδία κλείνει τα 5 χρόνια έκδοσής της, δουλειάς της στην κοινωνία.

Η ιστορία του περιοδικού αρχίζει από μία παρέα ανθρώπων στο προαναφερόμενο Δίκτυο και πιο συγκεκριμένα μέσω του αθλητισμού. Το πλέον διαδεδομένο και γνωστό άθλημα στον κόσμο που ενώνει λαούς και ανθρώπους είναι το ποδόσφαιρο. Όμως, δυστυχώς, δεν έχουν όλοι πρόσβαση σε αυτό είτε ως απλή δραστηριότητα – χόμπι είτε εννοούμενου με επαγγελματική προοπτική. Έτσι, το 2003 συστάθηκε αυτή η παρέα μέσω της οποίας δημιουργήθηκε μία ομάδα αστέγων που είχαν και έχουν αγάπη για το ποδόσφαιρο.

Ειδικότερα, υπάρχει το Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων το οποίο πραγματοποιείται και κερδίζεται μέσα στο πλαίσιο Τουρνουά Ποδοσφαιρικών Αγώνων Αστέγων. Το 2007, λοιπόν, στην Κοπεγχάγη της Δανίας, η ελληνική ομάδα κέρδισε παράσημο του «ευ αγωνίζεσθαι». Το 2017 στο Όσλο της Νορβηγίας, η ελληνική ομάδα που αποτελούνταν από κορίτσια ορφανοτροφείων, κέρδισε το παράσημο του «δίκαιου παιχνιδιού – fair play». Γενικά, όπως λέει ο κ. Αλεφάντης, «δεν μας νοιάζει και τόσο η νίκη!».

Όπως τονίζει ο κ. Αλεφάντης, «ο σκοπός είναι να νιώσουν ευχαρίστηση που παίζουν μπάλα, σεβασμό προς τον αντίπαλο, υπομονή, επιμονή και χαρά είτε χάσουν είτε κερδίσουν, ούτως ή άλλως για το παιχνίδι ή αλλιώς τη φανέλα» δείχνοντάς μου τη φωτογραφία που ήταν κρεμασμένη ψηλά στον τοίχο πίσω από το γραφείο του: οι συμμετέχοντες ήταν χαμογελαστοί και πανηγύριζαν. Υπέθεσα ότι είχαν κερδίσει. Αλλά ο κ. Αλεφάντης με υπερηφάνεια μου είπε ότι μόλις είχαν χάσει το παιχνίδι εκείνη τη στιγμή.

Συνεχίζοντας την ιστορία του περιοδικού, φτάνουμε στο 2013 όπου και επίσημα συγκροτείται η ομάδα της Σχεδίας, του περιοδικού δρόμου όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Φυσικά και υπήρξαν δυσκολίες στην αφετηρία και στην πορεία τους που έπρεπε να τις αντιμετωπίσουν εν καιρώ οικονομικής, ανθρωπιστικής, κοινωνικής κ.ά. κρίσης. Οι σκοποί, παράλληλα, του περιοδικού, ήταν ακριβώς αυτή η κρίση, η καταπολέμηση της φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού. Το πιο κρίσιμο και σημαντικό σημείο ήταν για το περιοδικό το 2013, γιατί «ήταν σημαντικό για εμάς να υπάρξει μία ενημέρωση για το ποιοι είμαστε και τι πρόκειται να κάνουμε στο μέλλον».

Η αναζήτηση των πωλητών (ουσιαστικά των ανθρώπων που ήθελαν να βρουν για να βοηθήσουν έμπρακτα) και η ενημέρωση για τις λειτουργίες του περιοδικού ξεκίνησε με επισκέψεις σε δημόσιες δομές και τοπικούς δημόσιους / ιδιωτικούς φορείς με πρώτη επίσκεψη τον Ξενώνα του Δήμου Αθηναίων και ύστερα σε όλες τις Κοινωνικές Υπηρεσίες του.

Ως μαχητικός δημοσιογράφος και δημιουργός του περιοδικού, ο κ. Αλεφάντης, υποστηρίζει και προωθεί εντός γραφείου και εκτός – στον δρόμο – εδώ και 5 χρόνια, τις αρχές μίας εποικοδομητικής δημοσιογραφίας: δηλαδή, το ίδιο το περιοδικό να αποτελεί μέρος των λύσεων των κοινωνικών προβλημάτων σήμερα. Επειδή «οι άνθρωποι εδώ έρχονται παραιτημένοι από την ίδια τη ζωή», οι στόχοι της Σχεδίας μπορούν να συνοψιστούν στην ακόλουθη πρόταση «δουλεύοντας, ταυτόχρονα, βιώνουν τη χαρά με τη λέξη «καλημέρα» κι ας μην αγοράσει κανείς το περιοδικό, τον σεβασμό, την αυτό – υποστήριξη, το ότι δεν είναι αόρατοι για τους υπόλοιπους ανθρώπους της κοινωνίας, για την ίδια την κοινωνία».

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή της συζήτησής μας όταν συγκινηθήκαμε κι οι δύο, όπου ο κ. Αλεφάντης αναφέρθηκε στη στήλη του περιοδικού «Πρόσωπα» με αφορμή την κουβέντα μας περί προσωπικού και συνειδητού αγώνα που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Συνδυαστικά με αυτή τη στήλη, υπάρχουν και δύο άλλα projects της Σχεδίας που αναδεικνύουν τον χαρακτήρα της: το ένα αφορά τις «Διαδρομές στην Πόλη» με οδηγούς – πωλητές, οι οποίοι ξεναγούν παιδιά – μαθητές σχολείων όλων των βαθμίδων και ενήλικες στις περιοχές της Αθήνας και το άλλο αφορά το κοινωνικό πρόγραμμα «Αρτ» στο οποίο συμμετέχουν πωλητές άνω των 50 ετών με χειροποίητες δημιουργίες από επαναχρησιμοποιούμενο χαρτί απούλητων – εναπομεινάντων περιοδικών της Σχεδίας αντί της ανακύκλωσης και οι οποίες πωλούνται.

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Αλεφάντη αλλά και όλα τα μέλη της Σχεδίας που με υποδέχθηκαν με χαμόγελο, για τη συζήτησή μας και για τη γνωριμία μας. Το πιο σημαντικό μήνυμα ζωής που θα κρατήσω είναι ότι το να είσαι σε κινητοποίηση, να κάνεις κάτι, αυτό σου μαθαίνει πολλά για τον εαυτό σου, σε κάνει να ανα – γνωρίζεσαι και από τους υπόλοιπους ανθρώπους που περνούν από δίπλα σου αλλά και με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Join our community of readers!

One last thing! Check your email to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This
Skip to content