Taking too long? Close loading screen.

Στις 16 του προηγούμενου μήνα, η απεργία και διαδήλωση των εργαζομένων στις ΜΚΟ που διαχειρίζονται πτυχές του προσφυγικού, φώτισε λίγο την, όχι ιδιαίτερα προβεβλημένη, πιθανή προοπτική της αστεγίας εκατοντάδων ανθρώπων μέχρι το καλοκαίρι.

Αυτή τη φορά δεν ελλόχευε η συνήθης απειλή της εγχώριας αγοράς ακινήτων: οι βραχυχρόνιες μισθώσεις. Επιπλέον, το μεγαλύτερο ποσοστό των πιθανώς μελλοντικών αστέγων δεν διαμένει καν σε σπίτι.

Υπολογίζεται σήμερα ότι, περίπου, 60.000 είναι οι πρόσφυγες και μετανάστες που παραμένουν στη χώρα μετά τις μαζικές εισροές που ξεκίνησαν στα μέσα του 2015. Οι τρόποι και τόποι εγκατάστασης διαφέρουν: πολλοί από αυτούς διαβιούν στα camps, στις 25 δηλαδή δομές προσωρινής φιλοξενίας της χώρας (στοιχεία UNHCR, Σεπτέμβριος 2018), κάποιοι σε διαμερίσματα ή κτίρια που εξυπηρετούσαν παλαιότερα ανάγκες τουριστικής φιλοξενίας (π.χ. ξενοδοχεία), άλλοι σε ανεπίσημες δομές, όπως είναι οι καταλήψεις, ενώ μερικοί είναι άστεγοι.

Για την εγκατάσταση και ενσωμάτωση των προσφύγων η Ελλάδα έχει λάβει καθόλου αμελητέα οικονομική ενίσχυση από την ΕΕ, ελλείψει και του ουσιαστικού επιμερισμού της αντιμετώπισης της κρίσης από τα υπόλοιπα κράτη μέλη. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα έλαβε από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης (AMIF), 613.5 εκατ. €, (εκ των οποίων 169.5 εκατ. € είχαν εκταμιευτεί μέχρι τον Δεκέμβριο του 2018), ενώ έλαβε και έκτακτη χρηματοδότηση 816.5 εκατ. € (εκταμιευμένα 409.1 εκατ. €).

Ενώ δεν είναι το μόνο ευρωπαϊκό κονδύλι που απορρόφησαν οι ελληνικές αρχές για την πολυεπίπεδη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος, τα επίσημα στοιχεία δείχνουν πως τουλάχιστον 576.8 εκατ. € χρησιμοποιούνται ήδη για τις ανάγκες ενσωμάτωσης και διαμονής των προσφύγων, τη στιγμή που οι συνθήκες διαμονής, ειδικά σε πολλά camps, έχουν ευρέως αναγνωριστεί ως άθλιες και επικίνδυνες και η «ενσωμάτωση» είναι ακόμα μια λέξη δίχως κοινωνικό αντίκρισμα.

Η «ενσωμάτωση» φαίνεται να είναι και το επιχείρημα πίσω από την ειδοποίηση που έλαβαν οι ΜΚΟ που χειρίζονται μέρος των προαναφερθέντων κονδυλίων, για την παύση της χρηματοδότησης των προγραμμάτων διαμονής και οικονομικής ενίσχυσης όσων αναγνωρίστηκαν ως πρόσφυγες μέχρι την 31 Ιουλίου 2017 –αυτοί είναι που βάλλονται άμεσα και από τις προγραμματιζόμενες εξώσεις. Δηλαδή ότι τώρα, μετά από αρκετούς μήνες αναμονής σε προσωρινές δομές φιλοξενίας, είναι κανείς έτοιμος να ζήσει.

Το επιχείρημα έχει βάση στη βιωσιμότητα. Δεν είναι, πράγματι, βιώσιμη λύση η συνεχής εξάρτηση από έκτακτες οικονομικές ενισχύσεις. Όμως είναι απαραίτητη μια προεργασία, που κανείς αναρωτιέται αν πράγματι έγινε. Στους πρόσφυγες δόθηκε, κατά κύριο λόγο, μια κακή υπηρεσία διαμονής και ένα μηνιαίο βοήθημα 100-150€ αναλόγως των αναγκών τους, χωρίς ιδιαίτερη μέριμνα και τις δομές για την ανάπτυξη δεξιοτήτων (π.χ. εκμάθηση ελληνικών) που θα ήταν απαραίτητες για να επιβιώσουν οι άνθρωποι χωρίς κανένα πια βοήθημα, σε μια χώρα που ούτως ή άλλως μαστίζεται από την ανεργία.

Από την άλλη, οι πρόσφυγες τελούσαν υπό ένα διαρκές καθεστώς αναμονής για κάπου αλλού, (σε κάποια χώρα με περισσότερες ευκαιρίες εργασίας) και με καλά εδραιωμένη την αντίληψη της προσωρινότητας. Πέρα από αυτό όμως, δεν αποτελούν ένα ενιαίο σώμα: κάποιοι, νέοι και υγιείς, έχουν ήδη δικτυωθεί με την αγορά εργασίας και ως ένα βαθμό ενσωματωθεί. Άλλοι δεν τα έχουν πολυκαταφέρει, αλλά ενδεχομένως βρίσκουν πηγές εσόδων μέσω του παραεμπορίου και λοιπών, παράνομων, δραστηριοτήτων. Υπάρχουν και αυτοί που δεν μπορούν να έχουν εκ των πραγμάτων καμία εναλλακτική: μητέρες μόνες με μικρά παιδιά, ασθενείς, και άλλοι. Οι τελευταίοι είναι κι εκείνοι που απειλούνται εντονότερα από τις επικείμενες εξώσεις.

Πίσω στο γραφείο του SOLOMON, ο Κάλεντ μας έχει από καιρό πει για τους δεκάδες ανθρώπους που φοβάται ότι θα βρεθούν στο δρόμο το επόμενο διάστημα. O Κάλεντ μιλάει πάντα με φωνή ήρεμη, ίσως και ψιθυριστή, χωρίς ιδιαίτερες αυξομειώσεις και χρωματισμούς και όταν περιγράφει διάφορες δυσκολίες τις κάνει να φαίνονται αυτονόητες.

Όπως αυτονόητη φάνηκε η τεράστια αναμονή του για να πάρει ΑΦΜ. Ίσως κάποιος να ισχυριστεί ότι το μπλέξιμο ενός Σύρου με την ελληνική γραφειοκρατία είναι μια αυθεντική εμπειρία ενσωμάτωσης, αλλά το παράδειγμα του Κάλεντ είναι στην πραγματικότητα χαρακτηριστικό της ένδειας οποιουδήποτε σχεδίου ενσωμάτωσης υποθέσουμε ότι υπάρχει. Από τον Φεβρουάριο δεν λαμβάνει το μηνιαίο οικονομικό βοήθημα. Παράλληλα, για κάποιο λόγο που ποτέ δεν καταλάβαμε καθυστερεί υπερβολικά η έκδοση του ΑΦΜ του, ώστε να μπορέσει να εργαστεί νόμιμα.

Έτσι, από τη μία έχουμε τα κονδύλια της ΕΕ που αποτελούν τη χείρα βοηθείας στο δράμα της προσφυγικής κρίσης –ας την ονομάσουμε «θεσμική αλληλεγγύη» και από την άλλη την «ενσωμάτωση», τη μόνιμη επωδό όλων αυτών των οικονομικών ενισχύσεων.

Στο κενό ανάμεσα στη θεσμική αλληλεγγύη και την ενσωμάτωση, εκεί δηλαδή που συνειδητοποιείς ότι άφησες πια πίσω τον πόλεμο και τη Δαμασκό σου ενώ περιμένεις άφραγκος στην ουρά κάποιας ΔΟΥ, είναι που βρίσκεται η πραγματική ζωή.

Join our community of readers!

One last thing! Check your email to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This
Skip to content