Taking too long? Close loading screen.
July 11, 2020

All the things that COVID-19 caused us to reconsider


A reader of Solomon MAG makes a list of what will no longer be considered as a given after the COVID-19 era.

by Emmanouela Fasomytaki

by Emmanouela Fasomytaki

Οι μέρες της καραντίνας έχουν γίνει πια διψήφιες και οι σκέψεις μου μάλλον τριψήφιες για μια ζωή, on pause.  

 Πρωί Τετάρτης. Το ελάχιστο πρόγραμμα που μπορώ να έχω αυτές τις μέρες δε λειτουργεί και τα blues της καραντίνας κερδίζουν τη σημερινή παρτίδα. Χουζουρεύω στο κρεβάτι, αναβάλλω τη γυμναστική και κατευθύνομαι στη βεράντα, έτοιμη να αδράξω τη 16η μέρα. Ο καιρός γλυκός, ανοιξιάτικος, με ένα ελαφρύ αεράκι. «Ευτυχώς»,  λέω στον εαυτό μου και διαλέγω το πιο ηλιόλουστο σημείο που βρίσκω.  

 Ως κάτοικος κέντρου, οι ήχοι που έχω συνηθίσει να ακούω είναι συγκεκριμένοι. Φλύαροι γείτονες, αμάξια, λεωφορεία, κόρνες και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί ότι βιώνει το κέντρο μιας πόλης μία, υπό φυσιολογικές συνθήκες, Τετάρτη. 

 Τις τελευταίες εβδομάδες, μετά το αναγκαστικό και πρωτόγνωρο lockdown, την απόκοσμη ησυχία και μονοτονία του κέντρου σπάει συνήθως ο ήχος απ’ τα στόρια του γείτονα, ο ήχος απ’ τα ελάχιστα αμάξια που περνάνε πια, και ίσως κάποιες συζητήσεις απ’ τα γύρω μπαλκόνια. Το soundtrack της καραντίνας έρχεται να συμπληρώσει το τιτίβισμα των πουλιών, ιδίως τα απογεύματα, καθώς δύει ο ήλιος και συ το μόνο που ίσως μπορείς να απολαύσεις πια, είναι διάφορες κεραίες και ταράτσες σε φόντο μωβ. 

Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη. Κι όμως, η άνοιξη είναι δω. Σε πλήρη εξέλιξη. Το ξέρω, το ξέρεις, το ξέρει ότι φέτος θα είναι όλα διαφορετικά. Σου υπόσχεται όμως ότι εκείνο το μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι στο οποίο θα ήθελες να διακτινιστείς ως δια μαγείας, είναι προ των πυλών.   

 Χαζεύω τα άλλα μπαλκόνια και παίρνω παρουσίες. Είναι όλοι εδώ; Είναι. Ακόμα και ο σκυλάκος απέναντι, του οποίου τη ρουτίνα κανένας COVID-19 δεν έχει αλλάξει. Λιάζεται όπως κάθε πρωί, ανενόχλητος. Με ένα μου σφύριγμα, ανασηκώνει ελάχιστα τα αυτιά του, κουνάει την ουρά, σαν να με καλημερίζει και ύστερα αλλάζει πλευρό. Αν υπάρχει μετενσάρκωση, I wanna be a dog. Σημειώστε.

Επιστροφή στη δική μου, λίγο πιο αδιάφορη, ρουτίνα. Ανοίγω κινητό, λειτουργία πτήσης: off (έστω γι αυτό) και τα νέα αρχίζουν να καταφθάνουν. Άλλη μία μέρα που τα social media είναι το μόνο μέσο που έχω για να τσεκάρω φίλους και οικογένεια εντός και εκτός Ελλάδος. Ειδοποιήσεις ξεκινούν να έρχονται και συνομιλίες να ξεπηδούν η μία μετά την άλλη. Συνταγές, αστεία, νέα, ό,τι μπορεί να σου αποσπάσει ευχάριστα την προσοχή σε μία καθημερινότητα την οποία άτσαλα και ξαφνικά άλλαξε η επέλαση του κορονοϊού.

Τη σημερινή μου βόλτα στον κυβερνοχώρο έρχεται και σπάει ένα μήνυμα στο κινητό από την Ε. Ήταν απλό. Περιελάμβανε μία και μόνο ερώτηση:

«Τι δεν θα θεωρείς πια δεδομένο μετά την καραντίνα»;

Ακολούθησε άλλο ένα με την εξής προτροπή: «Φτιάξε μια λίστα, κατέγραψε με ειλικρίνεια όσα σκέφτηκες, και όταν κοπάσει όλο αυτό θα μοιραστούμε τις σκέψεις μας με μια μπύρα. Να προσέχεις».

Εκείνο λοιπόν το μεσημέρι που όλα προμήνυαν ότι θα ήταν κάπως αδιάφορο, με βρήκε εν τέλει να σκέφτομαι και να ξανασκέφτομαι το συγκεκριμένο ερώτημα, και πως θα μπορούσα να απαντήσω. Δύο μέρες μετά και λίγες μπερδεμένες σκέψεις αργότερα, με βρήκαν και πάλι στη βεράντα να καταγράφω όλα εκείνα στα οποία κατέληξα.

Join as a Member

Support our independent, inclusive and sustainable journalism.

FIND OUT HOW
Όταν τελειώσει λοιπόν όλο αυτό, δε θα θεωρώ δεδομένα τα εξής:

Την αγκαλιά των παππούδων μου. Την επίσκεψη στο σπίτι τους. Ένα καφέ στο μπαλκόνι ή στην κουζίνα, παρέα. Τα τραπέζια μας. Τα ταπεράκια της γιαγιάς. Τα χέρια τους να αγγίζουν τα δικά μου. Την αγάπη τους. Την παρουσία τους. Τη φωνή τους.

Την αγκαλιά των γονιών μου. Τους τσακωμούς. Τα γέλια. Τη μουρμούρα. Την υπερ-προστατευτικότητα. Την αγάπη τους. Ότι τους έχω. Και τους δύο. Γερούς. Ότι θα μεγαλώνω μόνο εγώ. Ότι θα με προσέχουν μόνο αυτοί.

Τους φίλους μου. Την παρουσία τους. Την αγκαλιά τους. Τα χαμόγελα τους. Τις σκέψεις τους. Τις συμβουλές τους. Τις απογοητεύσεις τους. Τους έρωτες. Τα κλάματα. Τους τσακωμούς. Τις επανασυνδέσεις. Τα βράδια μας. Τις Κυριακές μας. Τα σινεμά μας. Τις μουσικές μας. Τους περιπάτους μας.

Θα ξαναβρεθούμε στα μισά της Κρήτης αγαπημένη μου Γ. Θα ξαναπάμε σινεμά αγαπημένη μου Χ. Θα ξανακούσουμε κρητικό χαρντ ροκ αγαπημένε μου Γ. Θα ξαναβρεθούμε αγαπημένες μου Ε. και Μ. Θα ξαναπάμε βόλτα τον Ασπρούλη αγαπημένη μου Β. Θα ξαναπάμε για φωτογράφιση αγαπημένη μου Ε. Θα ξαναμοιραστούμε μια ταχινόπιτα αγαπημένε μου Γ. Θα έρθω να σε βρω στη Σάμο αγαπημένη μου Δ. Θα σε καμαρώσω νύφη αγαπημένη μου Τ.

Το «σ’ αγαπώ». Σε όλους. Και το «ευχαριστώ». Το έχω πει; Να το πω. Πολλές φορές. Να μη το ξεχνάνε.

Αλλά, και:

Μία βόλτα στον ήλιο. Μία βόλτα στο κρύο. Τη ζωή, κάθε εποχή.

Το χαμόγελο σε έναν περαστικό. Τη βοήθεια σε έναν περαστικό. Μία χειραψία.

Μία πολύβουη αγορά.

Ένα καφέ γεμάτο κόσμο. Το αγαπημένο σου καφέ γεμάτο κόσμο. Τη μυρωδιά του καφέ. Έναν καφέ με φίλους.

Μία πολυσύχναστη πλατεία. Μία πολύβουη πλατεία. Την αγαπημένη μου πλατεία. Τις συζητήσεις των περαστικών. Τα παιδιά που παίζουν. Τα παιδιά που κλαίνε. Τα παιδιά που γελάνε.

Το παγωτό στο παγκάκι. Όχι, μια γρανίτα στο παγκάκι.

Μία βαρετή μέρα. Μία κουραστική μέρα. Μία υπέροχη μέρα.

Την ελευθερία μου. Την επιλογή μου. Για όλα. Τη δυνατότητα να έχω επιλογές.

Το καλοκαίρι. Τη θάλασσα. Την αντηλιά του ήλιου πάνω στο νερό. Τον ήχο της θάλασσας. Τη μυρωδιά του αντηλιακού. Την άμμο στα μαλλιά μου, στα ρούχα μου, παντού. Το αλάτι στο δέρμα μου. Τις εκδρομές. Τις μουσικές. Την πλάτη του στον ήλιο.

Τον μεσημεριανό ύπνο. Κι ας μην ξέρεις ούτε ποιος είσαι όταν ξυπνάς.

Μία συναυλία. Να ακουμπάω τους άλλους χωρίς φόβο, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Όπως πριν, όπως πάντα. Ή την αγκαλιά, σε εκείνο το τραγούδι.

Το πρώτο ραντεβού. Το πρώτο φιλί. Το πρώτο βράδυ. Τη ζωή μετά.

Τον έρωτα. Την αγάπη.

Τη χαρά. Πρώτα τη χαρά. Και ύστερα τη λύπη.

Την υγεία. Εννοείται την υγεία. Πάντα την υγεία.

Τη ζωή. Την ίδια τη ζωή.

(Σε σένα Ε., συγγνώμη που κοινοποίησα τη λίστα μου νωρίτερα απ’ όσο θα έπρεπε. Θα επανορθώσω με μία 2η, 3η κ.ο.κ μπύρα).

Μία δεύτερη και τρίτη ανάγνωση της λίστας μου με έκανε να συνειδητοποιήσω πως, παραδόξως, ένα απ’ τα πράγματα που κατάφερε η εμφάνιση του COVID-19, ήταν να μετατρέψει όλα όσα θεωρούσα δεδομένα στη ζωή μου, σε ζητούμενα.

Η «φυσιολογική» μου ζωή, μια ζωή γεμάτη φασαρία, βιασύνη, άγχος, ελάχιστο χρόνο, πολλές ευθύνες κι άλλες ευθύνες, δεν θα μου άφηνε κανένα περιθώριο για παύση. Να σταματήσω, να σκεφτώ, να εκτιμήσω όσα -ήδη- έχω και είχα, να αξιολογήσω, να προχωρήσω. Αυτή τη φορά, ίσως κάπως αλλιώς.

Όταν όλα πάρουν μπρος, θα επιστρέψω πάλι εδώ; Να διαβάσω, να θυμηθώ, να συνειδητοποιήσω και να ξεκινήσω διαφορετικά; Ίσως. Το ελπίζω; Ναι!

Εσένα, που έφτασες μέχρι και το τέλος αυτού του σύντομου κειμένου, σε προτρέπω να κάνεις το ίδιο. Μία λίστα με όσα δε θα θεωρείς πια δεδομένα μετά την COVID-19 εποχή, και τα οποία θα μοιραστείς με τους αγαπημένους σου σε ενάμιση μήνα από τώρα, κάπου έξω πια, με μπύρες και τραγούδια, αγκαλιά.

”When this ends
may we find
that we have become
more like the people
we wanted to be
we were called to be
we hoped to be
and may we stay
that way- better
for each other
because of the worst”.

Ξαπλώνω, χαμηλώνω το φως και σβήνω ακόμα μια μέρα.

Καλή δύναμη σε όλους!

More to read

Related
“I didn’t know I had to tell my story somewhere”

“I didn’t know I had to tell my story somewhere”

Keita is from the Ivory Coast and has been living in Athens since 2010. As a minor, he decided to leave his family and pursue his dream to play football. But things didn’t quite work out as he expected.

<a href="https://solomonmag.com/author/solomon-mag/" target="_self">Solomon Staff</a>

Solomon Staff

Author

What do you think about this piece? This is an open discussion and we’d love to read your thoughts.

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

5 × 3 =

You'll love your inbox!

Join our mailing list to receive the latest news and updates, follow the discussion and stay in touch with our team.

Almost done! Check your inbox to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This

By browsing on our website you accept our cookies policy. More info

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close