Taking too long? Close loading screen.
July 11, 2020

”After COVID-19, nothing will be the same”


In the midst of quarantine for COVID-19, personal experiences are transformed into collective stories of solidarity and creation.

by Stavroula Diamanti

*Stavroula Diamanti is a PhD candidate in Social Psychology. She has been a volunteer member of the organizing committee of Humanlinks and a judge in literary competitions of the collaborative editions Strange Days and the eyelands magazine.

Photograph by St James Gate

*σ.σ. Ο Πύργος της Βαβέλ (2001) του Clido Meireles αποτελείται από χιλιάδες ραδιόφωνα τα οποία είναι συντονισμένα σε διαφορετικές συχνότητες δημιουργώντας μια μπερδεμένη βοή, κάπως σαν τις πληροφορίες οι οποίες προκύπτουν συνεχώς κατά τη διάρκεια αυτής της πρωτόγνωρης για εμάς περιόδου.

by Stavroula Diamanti

*Stavroula Diamanti is a PhD candidate in Social Psychology. She has been a volunteer member of the organizing committee of Humanlinks and a judge in literary competitions of the collaborative editions Strange Days and the eyelands magazine.

Photograph by St James Gate

*σ.σ. Ο Πύργος της Βαβέλ (2001) του Clido Meireles αποτελείται από χιλιάδες ραδιόφωνα τα οποία είναι συντονισμένα σε διαφορετικές συχνότητες δημιουργώντας μια μπερδεμένη βοή, κάπως σαν τις πληροφορίες οι οποίες προκύπτουν συνεχώς κατά τη διάρκεια αυτής της πρωτόγνωρης για εμάς περιόδου.

Θα ήθελα να ξεκινήσω ενημερώνοντας ότι γράφω αυτό το κείμενο από την άνεση του κρεβατιού μου. Ως άτομο το οποίο υποδέχτηκε το lockdown με διπλή καραντίνα στο δωμάτιό του, πέρασα αρκετό διάστημα σε αυτόν τον χώρο, μετρώντας τις μέρες να «επεκταθώ» στο σαλόνι και στην κουζίνα.

Η αλήθεια είναι ότι συνειδητοποίησα γρήγορα πως δεν έχω περάσει στο συγκεκριμένο δωμάτιο τόσο χρόνο όσο θα περίμενε κανείς, ή και θα ήθελα. Το έχω διαμορφώσει με τον τρόπο που μου αρέσει, το έχω κάνει όμορφο στα μάτια μου και στο μυαλό μου, αλλά ποτέ πριν δεν είχα πραγματικά ζήσει μέσα του.

Το ερώτημα των ημερών από την αρχή της απαγόρευσης της κυκλοφορίας (για άτομα σαν εμένα σε αυτή τη φάση ζωής -που έχουν μία στέγη, φαγητό, και σχετική οικονομική στήριξη από την οικογένειά τους), ήταν από την αρχή ένα: «Και πώς τα περνάς στην καραντίνα»;

Φαίνεται κάπως αστείο, καθώς η φράση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα και για να σπάσει τον πάγο, ή όπως μία άλλη αντίστοιχη φράση: «μουντός/ωραίος ο καιρός σήμερα». Πρόκειται για κάτι που δεν θα περίμενες από αναφορά σε ένα κοκτέιλ απαγόρευσης κυκλοφορίας μαζί με επιδημία.

Και όμως, φαίνεται να υποδεικνύει ότι υπάρχουν πράγματα για να περάσεις τον χρόνο αυτό, πέρα από συνεχή δουλειά ή κραιπάλες, ή με το να τρως το χρόνο σου στις μετακινήσεις. Προς έκπληξη (μάλλον όχι) πολλών ανθρώπων, οι απαντήσεις που έπαιρνα κινούνταν γύρω από λεπτομέρειες για διάφορα δημιουργικά πράγματα που έβρισκαν να κάνουν οι φίλοι και γνωστοί, και που δεν μπόρεσαν ποτέ πριν να πραγματοποιήσουν, μέχρι κι ένα ενθουσιώδες: «Τέλεια!».

Με μεγάλη ευκολία μπορώ να πω ότι και η δική μου ιστορία βρίσκεται σε αυτό το κλίμα, ακόμα και εάν δεν το είχα προσέξει πιο πριν, ακόμα και αν κρατούσα (και κρατάω) τον εαυτό μου απασχολημένο με ένα σωρό πράγματα (κάτι που καταλαβαίνω μόνο όταν μιλάω για αυτά σε άλλους ανθρώπους και βλέπω την έκπληξη στα μάτια τους).

Είδα ολόκληρα βίντεο και ταινίες και δεν έκανα κανένα skip, άκουσα μουσική και πραγματικά την ένιωσα μετά από τόσο καιρό, έφτιαξα φαγητά από συνταγές που κρατάω στους σελιδοδείκτες μου περίπου στα επτά χρόνια, ταξινόμησα τα βινύλια μου και θυμήθηκα ιστορίες που μου έχουν προσφέρει, αποφάσισα να συνεχίσω κάποια διηγήματα που έχω αφήσει μισοτελειωμένα περίπου στα πέντε χρόνια και να ασχοληθώ πιο σοβαρά με τη φωνητική, διάβασα επιτέλους όλο το «Κάλεσμα του Κθούλου» (δώρο φίλου από τα Χριστούγεννα), έφτιαξα τη διατροφή μου που ήταν στα δύο γεύματα την ημέρα με το ζόρι, άρχισα να χαζεύω περισσότερη ώρα τη γάτα μου όταν ροχαλίζει (αν και ίσως τα δραματοποιώ εδώ λίγο, προφανώς και έβρισκα χρόνο για να παρακολουθήσω το ροχαλητό της γάτας μου), και κυρίως είχα τον χρόνο και τη διάθεση να μιλήσω με αγαπημένα πρόσωπα και να στείλω αυτές τις απαντήσεις που θα έπρεπε να είχα στείλει ένα χρόνο πριν, όταν έλαβα τα νέα τους.

Επομένως, θα μπορούσα να ενταχθώ στα άτομα που υποστηρίζουν ότι η καραντίνα, αλλά κυρίως με αυτή της τη μορφή, μιας πανδημίας, που όσο κλισέ και αν ακούγεται μας θυμίζει τη θνητότητά μας, αποτελεί έδαφος για προσωπική «αφύπνιση» (αν και ομολογώ σιχαίνομαι αυτή τη λέξη). Και με τα λόγια ενός από τους φίλους που ανέφερα, σίγουρα πιο ποιητικά: «Ευτυχώς που ο κόσμος σταμάτησε, για να τον προλάβω και εγώ λίγο».

Join as a Member

Support our independent, inclusive and sustainable journalism.

FIND OUT HOW

Δυστυχώς, τα παραδείγματα (ή καλύτερα οι προσωπικές ιστορίες) που ανέφερα παραπάνω, αποτελούν κομμάτια του παζλ της σύγχρονης συνθήκης. Οι εκφάνσεις αυτής της «σύγχρονης κατάστασης», όπου το να μπορείς να βρεις λίγο χρόνο για σένα και τα άτομα που αγαπάς θεωρείται πολυτέλεια, παραμένει ένα ζήτημα που εν μέσω πανδημίας αρχίζει να μας γίνεται ακόμα πιο ορατό.

Οι ψυχολογικές επιπτώσεις αυτής της κατάστασης πολλές φορές οδηγούν σε ανθρώπους που θεωρούν ότι πρέπει συνεχώς να κάνουν κάτι, και να αποδεικνύουν την αξία τους σε έναν κόσμο «παραλογισμού», και οι οποίοι αρχίζουν να μην βρίσκουν κανένα νόημα εάν αυτός ο κόσμος δεν ανταποκριθεί. Το διακύβευμα, λοιπόν, του ελεύθερου χρόνου ως ανάγκη, ανακαλύπτουμε γρήγορα στον καθημερινό μας λόγο και στις συζητήσεις μεταξύ μας, ότι για κάποια άτομα μπορεί να είναι ακόμα και κάτι που τα κρατάει στη ζωή, και το γεγονός αυτό δεν μπορεί να μας αφήνει σε αδιαφορία.

Από την άλλη, έχουμε τις ιστορίες των μη προνομιούχων αυτού του κόσμου, που δεν είναι η θέση μου να μιλήσω για αυτές, αλλά μπορείτε να τις φανταστείτε ή και να διαβάσετε για αυτές κάθε μέρα (με όση ειρωνεία εμπεριέχει αυτή η πράξη). Αυτό όμως για το οποίο θα ήθελα να μιλήσω λίγο, και το οποίο συνδέεται στενά, είναι η αμηχανία που έφερε ο λεγόμενος «κορονοϊός».

O COVID-19, ως κάτι το οποίο από τη μία αναφέρεται σε μία «αντικειμενική» αλήθεια της επιστήμης της ιατρικής και της βιολογίας, αλλά από την άλλη έφερε μαζί του κοινωνικές απαγορεύσεις, άνοιξε το πεδίο για μία μεγάλη αμφιταλάντευση, κυρίως πολιτικά. Στην αρχή ιδιαίτερα, όπου η σοβαρότητα της κατάστασης ήταν αμφίβολη στα μάτια της κοινωνίας αλλά και των πολιτικών ομάδων που συνεχώς διώκονται, ο λόγος για την απαγόρευση συνδέεται στενά με την επιτήρηση και αναφορές στον Φουκώ (με εξαιρετικά ενδιαφέρον σημείο ότι ο ίδιος ο Φουκώ στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του επικεντρώθηκε περισσότερο στις ασυνέχειες παρά στους ντετερμινισμούς), και το εάν πρέπει ή δεν πρέπει να «μείνουμε σπίτι» ήταν μάλλον γκρίζα ζώνη.

Ιδιαίτερα όταν μειονότητες και άτομα που ανήκαν σε ευάλωτες ομάδες καλούσαν να τα ακούσουμε με προσοχή και να συν-αισθανθούμε το φόβο τους. Αλλά ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που να μην έχουν κανέναν γύρω τους σε αυτές τις ομάδες.

Ευτυχώς σήμερα μιλάμε για υπαρκτό κίνδυνο (όχι εχθρό φυσικά, αυτό και εάν είναι προβληματικό), μιλάμε για αλληλεγγύη και βοήθεια στις ευπαθείς ομάδες με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό, ενημερωνόμαστε, και παραμένουμε μαζί σε όλο αυτό. Η εργαλειοποίηση μιας επιδημίας φάνηκε στην αρχή ένα δυνατό όπλο, όμως ένα σωματίδιο 50-200 νανομέτρων ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι η ζωή αυτών για τους οποίους παλεύουμε είναι κυριολεκτικά, και όχι μεταφορικά, στα χέρια μας.

Θα τελειώσω την προσωπική ιστορία λέγοντας μία συλλογική ιστορία, καθώς το προσωπικό είναι πάντα συλλογικό (και τις περισσότερες φορές πολιτικό, εάν δεν παραφράσουμε): «Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν».

Babel (2001) // Φωτογραφία του Jean-Luc (2016)

Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, όμως όχι μόνο λόγω των διαφόρων κρίσεων που ενδεχομένως θα προκύψουν, αλλά λόγω του ότι οι απαγορεύσεις έφεραν δημιουργία, έφεραν άρνηση στην έννοια της ιδιοκτησίας (είτε αυτό αφορά κάποια προσφορά, είτε ακόμα και έργα ή ταλέντα κάποιου που αφιλοκερδώς τα μοιράστηκε), λόγω του ότι όλος ο κόσμος από ένα δωμάτιο κατάφερε να συντονιστεί για να βοηθήσει τ@ λιγότερ@ προνομιούχ@ και δημιούργησε ομάδες από το μηδέν (τα «κοινά» για τα οποία έχουν γραφτεί τόσα και τόσα κείμενα, αυτή τη φορά λειτούργησαν με τον πιο θεαματικό τρόπο), λόγω, τέλος, του ότι η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη για κανένα.

Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, γιατί πλέον θα γνωρίζουμε το πραγματικό μέτρο των δυνάμεών μας.

Παρακάτω θα βρείτε κάποιους συνδέσμους για οικονομική ενίσχυση μη προνομιούχων ομάδων, καθώς και για τον συντονισμό ατόμων που θα ήθελαν να προσφέρουν βοήθεια:

More to read

Related
“I didn’t know I had to tell my story somewhere”

“I didn’t know I had to tell my story somewhere”

Keita is from the Ivory Coast and has been living in Athens since 2010. As a minor, he decided to leave his family and pursue his dream to play football. But things didn’t quite work out as he expected.

<a href="https://solomonmag.com/author/solomon-mag/" target="_self">Solomon Staff</a>

Solomon Staff

Author

What do you think about this piece? This is an open discussion and we’d love to read your thoughts.

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

five × three =

You'll love your inbox!

Join our mailing list to receive the latest news and updates, follow the discussion and stay in touch with our team.

Almost done! Check your inbox to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This

By browsing on our website you accept our cookies policy. More info

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close