Taking too long? Close loading screen.

«Νόμιζα ότι το ταξίδι μου είχε τελειώσει,
Στο τελευταίο όριο της εξουσίας μου,
Ότι η πορεία ήταν κλειστή μπροστά μου, ότι οι διατάξεις είχαν εξαντληθεί,
Και ήρθε η ώρα να καταφύγουμε σε μια σιωπηλή μυστικότητα.
Αλλά διαπιστώνω ότι η θέληση δεν γνωρίζει κανένα τέλος σε μένα,
Και όταν οι παλιοί κόσμοι πεθαίνουν στη γλώσσα,
ξεσπάνε νέες μελωδίες από την καρδιά,
Και όπου χάνονται τα παλιά κομμάτια,
Νέα χώρα αποκαλύπτεται με τα θαύματα της»

Rabindranath Tagore

 

Η προσφυγική κρίση είναι μεγάλο ζήτημα στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, μετά τo κύμα προσφύγων από τη Μέση Ανατολή και την αυξανόμενη οικονομική κρίση που γνώρισε ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Ο αριθμός των εγκαταλελειμμένων κτιρίων γίνεται ολοένα και μεγαλύτερος ξεπερνώντας τον αριθμό των αστέγων, οπότε, αν και παράνομη, είχε βρεθεί μια λύση από τους πολίτες: οι καταλήψεις.

Ο σκοπός μου με το να δείχνω τη ζωή των κατοίκων σε καταλήψεις ή άλλες νόμιμες δομές, είναι να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο και να πω ότι οι άνθρωποι που ζουν μέσα σε αυτούς τους τοίχους δεν διαφέρουν από τους άλλους.

Υπάρχουν ακόμα κάποιες κοινές ανάγκες που ενώνουν την ανθρωπότητα σε έναν κόσμο όπου όλα έχουν χάσει ενδιαφέρον. Όλες οι εθνικότητες, οι φυλές, οι θρησκείες και οι ιδεολογίες έχουν ενωθεί για μια κοινή αιτία – την ελευθερία τους! Πέρα από όλα, το αίμα έχει παντού το ίδιο χρώμα.

Για να μπω στη ζωή κάποιου, προτιμώ να κοιτάξω πέρα από αυτό που κάνει στους δρόμους. Αυτός είναι ο λόγος που επέλεξα να μπαίνω στα σπίτια των ανθρώπων και να βάλω τον εαυτό μου στη θέση τους.

«Να φύγουμε από τα σπίτια μας δεν ήταν επιλογή, ήταν ανάγκη. Ακόμα, μας αρέσει εδώ στην Ελλάδα. Το κλίμα είναι πολύ ωραίο και οι άνθρωποι είναι φιλικοί,» λέει η 33χρονη Amelia, μια γυναίκα από το Αφγανιστάν που ζητάει άσυλο στην Αθήνα. Έχει αρχίσει να παρακολουθεί ελληνικά μαθήματα ταυτόχρονα με μαθήματα αγγλικών και εν τω μεταξύ προσπαθεί να βρει δουλειά που να της επιτρέψει να προσφέρει στην οικογένειά της. Τα παιδιά της είναι ήδη γραμμένα στο ελληνικό δημόσιο σχολείο και όλοι εξασκούν τη νέα γλώσσα μαζί. «Στη χώρα μου δεν είχα ιδιωτική ζωή, ούτε μου επιτρεπόταν να κάνω πράγματα για εμένα. Ενώ εδώ, συμμετέχοντας σε όλες αυτές τις δραστηριότητες και τάξεις με το ζόρι μπορώ να βρω λίγο χρόνο για να φροντίσω τα παιδιά μου. Είναι μια μεγάλη και ξαφνική αλλαγή στη ζωή μου, αλλά είμαι ευχαριστημένη με αυτό».

Ενώ μιλάς με αυτούς τους ανθρώπους παρατηρείς στα μάτια τους πόσο νοσταλγικοί είναι, και παρόλ’ αυτά υπάρχει μια ελπίδα για τη νέα ζωή που βρίσκεται μπροστά τους. Μερικοί από αυτούς είναι νέοι, ενώ άλλοι ζουν εδώ για χρόνια. Κάποιοι έχουν ήδη έρθει εδώ με παιδιά και οικογένειες, ενώ άλλοι έχουν μια μοναχική ζωή.

Ο Αμπντούλ, 44 ετών, ζει στην Αθήνα εδώ και 14 χρόνια. Κατά τη διάρκεια των χρόνων του στην Ελλάδα υποστηρίζει και άλλους νεοφερμένους πρόσφυγες για να βρουν ένα ζεστό μέρος φιλοξενώντας τους στο σπίτι του. Όταν τον γνώρισα πρώτη φορά, είχε παραδεχτεί ότι αισθανόταν μόνος. Πρόσφατα, βρήκε μια ελληνίδα φίλη που έφερε μια διαφορετική προοπτική στην καθημερινότητά του. «Δεν αισθάνομαι πια μόνος και η φίλη μου είναι τόσο καλό κορίτσι. Είναι τόσο υποστηρικτική και δεν νοιάζεται για την εθνικότητα ή το χρώμα του δέρματος μου. Είμαι τόσο χαρούμενος που την βρήκα και την έχω στη ζωή μου τώρα», λέει.

Ο Άλι, 27 ετών, άφησε τη Συρία λίγο πριν πραγματοποιηθεί το όνειρό του. Συνοδευόταν μόνο από τον αδελφό του και χωρίστηκε από την υπόλοιπη οικογένειά του, κάτι που πρόσθεσε βάρος στην καρδιά του. «Ήθελα πάντα να γίνω κομμωτής. Έχω τόσο πολύ ταλέντο και ήμουν έτοιμος να ανοίξω ένα κατάστημα coiffeur στη γειτονιά μου στη Συρία. Ελπίζω ότι θα έχω την ευκαιρία να το κάνω στην Αθήνα, αν κάποιος πιστέψει σε μένα και στη δουλειά μου. Εν τω μεταξύ, ασκώ το πάθος μου με τους γείτονες ή τους φίλους μου. Κόβω τα μαλλιά τους δωρεάν ευχαρίστως και με κάνει να νιώθω χρήσιμος και ότι ανήκω κάπου. Αυτό είναι που με κρατάει και απλώς δεν θέλω να εγκαταλείψω το όνειρό μου».

Ο Αζαντ, 28 ετών, ένας Κούρδος από το Ιράν, κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του μικρή κοινότητα για την υποστήριξη άλλων προσφύγων στην Ελλάδα, με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής. «Όταν ήρθα στην Ελλάδα, ήμουν απλά ένας παράνομος άνθρωπος, προσπαθώντας απελπισμένα να βρω το φως από το σκοτάδι που άφησα πίσω. Αλλά τώρα μετά από 1 χρόνο και μισό, έχω ήδη τα χαρτιά μου και είμαι εντελώς ελεύθερος. Εάν σέβεσαι τους νόμους της χώρας και να είσαι ταπεινός, όλες οι πόρτες θα ανοίξουν για εσένα. Αυτό προσπαθώ τώρα να δείξω σε άλλους άστεγους ή πρόσφυγες, καλωσορίζοντάς τους στη μικρή μας κοινότητα. Πιστεύω ότι με μια ισχυρή θέληση και μια καθαρή καρδιά μπορείς να επιτύχεις σπουδαία πράγματα», λέει.

Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών που έχω περάσει καλύπτοντας την εισροή προσφύγων στην Αθήνα, έχω παρατηρήσει την καλή θέληση αυτών των ανθρώπων, την επιθυμία τους να επιβιώσουν παρά όλα τα προηγούμενα τραύματα ή τρωτά σημεία τους. Ο άνθρωπος είναι ένα θαυμάσιο προσαρμόσιμο είδος που μπορεί να ρίξει το κατεστραμμένο δέρμα τους και τελικά να ανακάμψει με υποστήριξη, υπομονή και αντοχή.

Το ρεπορτάζ μου συνοδεύεται από φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από άτομα και οικογένειες που ζούνε ή έζησαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Όλες οι φωτογραφίες μοιράζουν ένα κομμάτι της ζωής τους, τους καθημερινούς τους αγώνες.


Τα περιεχόμενα της στήλης BLOG αφορούν σε προσωπικές απόψεις των συντακτών και δεν αντικατοπτρίζουν τις θέσεις του Solomon MAG.

Join our community of readers!

One last thing! Check your email to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This
Skip to content