Taking too long? Close loading screen.

Για μένα ένας κινηματογράφος είναι ένας χώρος για να συλλέξεις αναμνήσεις.
Το να πηγαίνω δεν είναι συνήθεια, παρόλο που αγαπώ να βλέπω ταινίες. Τις περισσότερες νύχτες, τις βλέπω απλώς στο λάπτοπ μου.

Το σινεμά είναι πάντα μια συναισθηματική εμπειρία και ένας τρόπος ανακούφισης από το άγχος, γι’ αυτό θα βρεθώ εκεί καμιά φορά και μόνος μου. Ωστόσο, νομίζω ότι το να πηγαίνεις στο σινεμά με παρέα ή με κάποιον που αγαπάς είναι ίσως πιο σημαντικό από την ανάγκη να δεις το έργο.

Το υπαίθριο σινεμά μου ήταν κάτι καινούριο. Πήγαινα στους κινηματογράφους όταν ήμουν πίσω στο σπίτι, στη Συρία, αλλά αυτοί ήταν οι τυπικοί -τώρα είναι δύσκολο να τους προτιμήσω σε σχέση με έναν ανοιχτό, ειδικά μία ωραία βραδιά με καλή παρέα.

Στο Θησείο βρίσκεται ένα από τα σινεμά που με γοητεύουν πραγματικά, υποθέτω λόγω της θέσης του και της θέας και είναι το αγαπημένο μου απ΄όταν έφτασα στην Αθήνα, πριν δύο χρόνια. Το άνοιγμά του σηματοδοτεί την έναρξη του καλοκαιριού. Κάθισα εκεί, κάτω από μερικά αστέρια, δύο αθηναϊκές νύχτες το περσινό και φετινό καλοκαίρι και απλώς γυρνώντας λίγο το κεφάλι μου στο πλάι, αναπόφευκτα χάζεψα την Ακρόπολη.

Στην Ελλάδα, η πρώτη κινηματογραφική προβολή πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, τον Οκτώβριο του 1896, από έναν εκπρόσωπο των αδελφών Λουμιέρ. Η Θεσσαλονίκη (υπό οθωμανική κατοχή, την εποχή εκείνη) ακολουθεί τον Ιούλιο του 1897 και η Σύρος τον Ιούλιο του 1900. Εκεί, στο Θέατρο Ορφέας, άρχισαν οι πρώτες τακτικές προβολές ταινιών, με μια δραχμή ως εισιτήριο εισόδου. Την ίδια χρονιά οργανώθηκαν προβολές σε καφετέριες γύρω από την πλατεία Συντάγματος και η αίσθηση του «θερινού σινεμά» άρχισε να αναπτύσσεται.

Η ιστορία του κινηματογράφου συναρπάζει και είναι από μόνη της ένα από τα πιο ενδιαφέροντα «έργα» της παγκόσμιας τέχνης.

Το ξύπνημα της κινούμενης εικόνας

Η δημιουργία του κινηματογράφου πηγαίνει πίσω, στα τέλη του 19ου αιώνα και είναι αποτέλεσμα πλήθους ανακαλύψεων, εφευρέσεων και της εξέλιξης της μηχανικής. Ωστόσο, η ιδέα της αποτύπωσης και αναπαραγωγής μίας εικόνας είναι πολύ πιο παλιά. Ήδη σε ένα από τα έργα του, ο Λουκιανός (2ος αιώνας μ.Χ), αναφέρεται στον «Καθρέφτη», στην επιφάνεια του οποίου εμφανίζονται σκηνές από τη ζωή των ανθρώπων διάφορων περιοχών του τότε κόσμου, ενώ ο θεατής του μπορούσε να ακούσει τις φωνές και τις κουβέντες των ανθρώπων. Χρόνια πριν, ο Ήρων είχε εφεύρει ένα σύνθετο σύστημα καθρεφτών, μέσω του οποίου απεικονίζονται εικόνες, οι οποίες συγχρονίζονταν με τον ήχο από όργανα, πουλιά και ανθρώπινες φωνές.

Πολύ αργότερα, κατά την Αναγέννηση, υπήρξαν πάλι προσπάθειες για τη δημιουργία της αποτύπωσης και προβολής κινούμενων εικόνων. Το «μαγικό φανάρι» και η «laterna magica» του Κίρχερ, είναι τυπικά παραδείγματα της εποχής αυτής. Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα ο Ζοζέφ Πλατό με το «Φαινατικοσκόπιο» (1828) και ο Χόρνετ με το «Ζωοτρόπιο» (1834), θα επηρέαζαν τον Εμίλ Ρενό στη δημιουργία της του λεγόμενου «οπτικού θεάτρου» (1878) όπου προβλήθηκε το πρώτο κινούμενο σχέδιο «Ο φτωχός πιερότος». Ωστόσο, οι συσκευές προβολής, αναπαρήγαγαν μέχρι τότε σχέδια και όχι τον πραγματικό κόσμο.

Ορόσημο είναι το 1826, όταν ο Νικηφόρος Νιεπς κατόρθωσε να καταγράψει την πρώτη φωτογραφία της ιστορίας. Η εφεύρεση της διαδικασίας της «καλοτυπίας» και «ταλμποτυπίας» και όλες οι πρόσθετες εξελίξεις που πραγματοποιήθηκαν εκείνη την εποχή, καθώς και ένα στοίχημα των 25.000 δολαρίων, συνέβαλαν σημαντικά στη δημιουργία του κινηματογράφου. Ο Τόμας Έντισον και οι συνεργάτες του εργάστηκαν πάνω σε αυτό, δημιουργώντας τον κινηματογράφο και το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο. Στο τέλος, η πρώτη προβολή ταινίας θα πραγματοποιηθεί στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, στο Παρίσι, από τους αδελφούς Λουμιέρ.


Τα περιεχόμενα της στήλης BLOG αφορούν σε προσωπικές απόψεις των συντακτών και δεν αντικατοπτρίζουν τις θέσεις του Solomon MAG.

Join our community of readers!

You have Successfully Subscribed!

Pin It on Pinterest

Share This
Skip to content