Taking too long? Close loading screen.

Εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο βλέπουμε μία τεράστια κινητικότητα στην ανάπτυξη πρωτοβουλιών σχετικά με το προσφυγικό. Άλλες μεγαλύτερες και άλλες μικρότερες, άλλες πιο οργανωμένες κάτω από την ομπρέλα μίας οργάνωσης και άλλες πιο άτυπες και αυτοδιαχειριζόμενες. Αυτή τη στιγμή όμως γεννάται ένα μεγάλο ερώτημα και δεν είναι άλλο από το αν τελικά όλες αυτές οι πρωτοβουλίες προσφέρουν μακροχρόνιες λύσεις ή απλώς αποτελούν πυροτεχνήματα που αργά ή γρήγορα θα σβήσουν και το μόνο που θα αφήσουν πίσω τους θα είναι στάχτες.

Το Solomon Magazine ξεκίνησε έχοντας ως στόχο όχι μόνο την αξιοποίηση των ικανοτήτων και των ταλέντων των προσφύγων και μεταναστών, αλλά και την παρουσίαση της δικής τους οπτικής πάνω σε κάθε θέμα. Πρόσφατα έτυχε να βρίσκομαι σε μία συζήτηση που διοργανώθηκε από την Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση σχετικά με το κατά πόσο ο αυτοσχεδιασμός έχει θέση στην προσφυγική κρίση και ένα από τα θέματα που συζητήθηκε ήταν: «Πώς ξέρουμε ότι σε 5 χρόνια δεν θα είμαστε ξανά εδώ να συζητάμε για τα ίδια πράγματα;»

Πώς ξέρουμε ότι σε 5 χρόνια δεν θα είμαστε ξανά εδώ να συζητάμε για τα ίδια πράγματα;

Μία ερώτηση – γροθιά στο στομάχι εκείνων που ρυθμίζουν την εξέλιξη και την πορεία όλων των παραπάνω πρωτοβουλιών. Πώς είμαστε αλήθεια σίγουροι ότι αυτό που κάνουμε αποτελεί και λύση κάποιου προβλήματος;

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε από αλλού. Ποιο είναι το πρόβλημα που νομίζουμε ότι λύνουμε; Υπάρχει όντως πρόβλημα και αν ναι, τίνος πρόβλημα είναι; Αυτόν που αντιμετωπίζει το πρόβλημα τον ρωτήσαμε ποτέ ποιες είναι οι ανάγκες του πριν αρχίσουμε να μοιράζουμε αυτές τις λύσεις; Γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο τελικά να παράγουμε λύσεις που κανέναν δεν ενδιαφέρουν ή να έχουμε εντοπίσει όντως το πρόβλημα αλλά να προσφέρουμε τη λύση με λάθος τρόπο. Υπάρχουν βασικά λάθη τα οποία πρέπει να αποφύγουμε ώστε να είμαστε πιο αποτελεσματικοί ως κίνημα. Βλέπουμε πολλές πρωτοβουλίες που νομίζουν πως προσφέρουν λύσεις. Υπάρχει μία συνήθεια να στήνουμε projects για μία ομάδα ανθρώπων χωρίς καν να ρωτήσουμε αυτή την ομάδα ποιες είναι οι ανάγκες της. Πρώτον.

Δεύτερον, στο κομμάτι της κοινωνικής ένταξης, με τη φιλοσοφία «Στήνω project για τον πρόσφυγα», έχουμε αποτύχει πριν καν ξεκινήσουμε. Η συγκεκριμένη φιλοσοφία αυτομάτως θέτει την ομάδα που υλοποιεί την πρωτοβουλία, ένα σκαλοπάτι πιο πάνω από τον πρόσφυγα και εν γένει αυτόν για τον οποίο λέμε πως υποστηρίζουμε.

Τρίτον, κάνουμε πυροτεχνήματα με εντυπωσιακά events, εκθέσεις, επισκέψεις και υποστήριξη σε ένα camp για μία φορά και εξαφανιζόμαστε όταν τελειώσει το budget; Είναι παράλογο να χτίζουμε τις δράσεις μας χωρίς έναν μακροχρόνιο αντίκτυπο, ανεξαρτήτως μεγέθους.

Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας και να το απαντήσουμε με πλήρη ακεραιότητα ώστε να δώσουμε και λόγο ύπαρξης στην πρωτοβουλία μας.

Θέλουμε όντως να λύσουμε το πρόβλημα ή ξαφνικά συνειδητοποιούμε πως αν δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν υπάρχει και επωφελούμενος άρα και λόγος για χρηματοδότηση;

Σε καμία περίπτωση δεν είμαι αντίθετος με τις χρηματοδοτήσεις, όμως όταν αυτές αποτελούν το κίνητρό σου για να ασχοληθείς με το προσφυγικό που είναι στη μόδα, τότε ναι, θα διαφωνήσω! Ας υποθέσουμε πως μία πρωτοβουλία πήρε την πρώτη της χρηματοδότηση και ξεκίνησε το project. Τι γίνεται αν σε 6 μήνες που πρέπει να ανανεωθεί η χρηματοδότηση η ομάδα δεν τα καταφέρει; Θα σταματήσει έτσι ξαφνικά να παρέχει υπηρεσίες εκπαίδευσης, ψυχολογικής και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και νομικής υποστήριξης;

Αντιθέτως, είμαι απολύτως θετικός κάθε πρωτοβουλία να στήνει ένα οικονομικό μοντέλο ώστε να μπορεί να καταστεί βιώσιμη ανεξάρτητα από τις διαθέσεις εκείνων που αποφασίζουν για την πορεία των χρηματοδοτήσεων. Το οικονομικό μοντέλο λοιπόν είναι από τους βασικούς παράγοντες μίας μακροχρόνια βιώσιμης πρωτοβουλίας.

Τελικά, το ερώτημα για το αν θα συζητάμε τα ίδια σε 5 χρόνια εξαρτάται στο μεγαλύτερο βαθμό του από το κατά πόσο εμπλέκονται σε κάθε διαδικασία εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλον το προσφυγικό και μεταναστευτικό.

Δεν αρκεί να τους δώσουμε συμβολικά φωνή κατά τη διάρκεια συνεδρίων

Στην πραγματικότητα, η έμπνευση για την ονομασία του Solomon Magazine ήρθε από το βιβλίο του Jose Saramago με τίτλο «Το ταξίδι ενός ελέφαντα», όπου ο ελέφαντας, ονόματι Solomon, ταξιδεύει από την Ινδία στην Πορτογαλία και από εκεί στην Αυστρία. Στη διάρκεια αυτών των μεγάλων αποστάσεων, οι άνθρωποι προσδίδουν στον Solomon διαφορετικές προσωπικότητες κάθε φορά ανάλογα με την κουλτούρα της κάθε χώρας. Μήπως με τον ίδιο τρόπο δεν αντιμετωπίζονται και οι πρόσφυγες σήμερα στην Ελλάδα, τη Γερμανία και το Λίβανο; Η ολοκληρωτική ευαισθητοποίηση πάνω στο ζήτημα είναι ανέφικτη όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που επηρεάζονται δεν συμμετέχουν στη συζήτηση και την παραγωγή λύσεων.

Οι ανάγκες, η κατάσταση και τα προβλήματα ενός πρόσφυγα είναι ιδιαίτερα και μπορεί να σχετίζονται με την καταγωγή, το φύλο, τη θρησκεία και μία σειρά άλλων θεμάτων που μόνο εκείνοι είναι σε θέση να διαχειριστούν.

Ενάμιση χρόνο τώρα άνθρωποι με καταγωγή από τις χώρες της Μέσης Ανατολής που μιλούν τις βασικές γλώσσες των νέων προσφύγων και ζουν στην Ελλάδα χρόνια, εργάζονται κατά βάση ως διερμηνείς στα projects άλλων μεγάλων οργανώσεων. Και αναρωτιέμαι: «Τώρα που οι προσφυγικές ροές στην Ελλάδα μειώνονται, ποιος θα είναι ο ρόλος αυτών των ανθρώπων στις ίδιες οργανώσεις – αν είναι τυχεροί και ανανεωθούν οι συμβάσεις τους – στο νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται και θέλει όλες τις πρωτοβουλίες πλέον να στρέφουν την προσοχή τους στο κομμάτι της κοινωνικής ένταξης;»

Η αξιοποίηση των ικανοτήτων και των γνώσεων αυτών των ανθρώπων για την δημιουργία των κατάλληλων δομών ώστε οι πρόσφυγες και μετανάστες να γίνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας, κρίνεται περισσότερο από απαραίτητη.

Ένας σημαντικός παράγοντας για πολλές από τις αποτυχίες στο κομμάτι της ανθρωπιστικής δραστηριότητας στηρίζεται στην ανυπαρξία μακροχρόνιων στόχων αλλά και στην μη αξιοποίηση των ικανοτήτων των μεταναστών και προσφύγων. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι που κάποτε ήρθαν στην Ελλάδα ως μετανάστες και πρόσφυγες γνωρίζουν ακριβώς τι θα αντιμετωπίσουν όχι μόνο οι νέοι πρόσφυγες αλλά και η ίδια η κοινωνία σε μερικούς μήνες ή και χρόνια κάνοντας το λάθος να μην αναπτυχθεί ένα λειτουργικό σύστημα κοινωνικής ένταξης. Δεν αρκεί να τους δώσουμε συμβολικά φωνή κατά τη διάρκεια συνεδρίων. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να συνεργαστούμε μαζί τους και να δεις που σε 5 χρόνια θα έχουμε άλλα πράγματα να συζητήσουμε.

Join our community of readers!

One last thing! Check your email to confirm your subscription.

Pin It on Pinterest

Share This
Skip to content