Taking too long? Close loading screen.

Πριν από 1 μήνα περίπου, δημοσιεύθηκε το Digital News Report 2019 του Reuters Institute, έρευνα για τα ΜΜΕ που πραγματοποιήθηκε σε 38 χώρες συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Τα ευρήματά της κατέδειξαν πως για το 73% των πολιτών στην Ελλάδα, η εμπιστοσύνη στα Μέσα εκλείπει, ενώ φαίνεται πως εκείνοι που ενημερώνονται από το διαδίκτυο, επισκέπτονται περί τις 5 ιστοσελίδες την εβδομάδα. Όσο και αν, εκ πρώτης όψεως, αυτό φαντάζει πλουραλισμός στην πρόσβαση στην πληροφορία, με μια πιο προσεχτική ματιά αντιλαμβάνεται κανείς πως οι ενημερωτικές ιστοσελίδες με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα δεν στερούνται περιεχομένου αμφίβολης ποιότητας, από κίτρινα, ανεπιβεβαίωτα ρεπορτάζ μέχρι θεωρίες συνωμοσίας.

Την ίδια στιγμή, περισσότεροι από 36 δημοσιογράφοι ρίχνονται αυτή την Κυριακή στη μάχη για μια θέση στα βουλευτικά έδρανα, χωρίς να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα το κόμμα το οποίο επιλέγουν.

Και ύστερα είναι και τα περιστατικά, όπως αυτό με την Athens Voice, εκ των δημοφιλέστερων Μέσων του ελληνικού διαδικτύου, που αισθανόμενη προφανώς ένα χρέος να παράγει περισσότερο αντιπολίτευση, παρά δημοσιογραφία, ανταλλάσσει αυτάρεσκα αυτό που είναι πρέπον να λεχθεί μπροστά σε έναν φρικτό θάνατο, με μία (υποτιθέμενη) πολιτική εξυπνάδα. Σαχλαμάρες για likes, όπως η παρακάτω:

Σχεδόν δύο ώρες μετά τη δημοσίευση της επίμαχης ανάρτησης για την μετανάστρια από την Αρμενία που σκοτώθηκε στην προσπάθειά της να αποφύγει έναν πιθανό έλεγχο, οι διαχειριστές της σελίδας του Μέσου στο Facebook, την κατέβασαν, αφού όμως είχε προηγηθεί γενική κατακραυγή, η οποία συνεχίζει ακόμα με σχόλια σε οποιαδήποτε νέα δημοσίευση της Athens Voice. Έκτοτε, η σελίδα έχει χάσει χιλιάδες followers. Η επιρροή της όμως δεν μετριέται σε likes ή στην απώλειά τους.

Παρά τον χαμηλό βαθμό εμπιστοσύνης του κοινού, τα ΜΜΕ καταφέρνουν πάντοτε να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιρροή της κοινής γνώμης. Ειδικά σε θέματα μεταναστευτικού και προσφυγικού περιεχομένου, ο τρόπος που για χρόνια επέλεξαν να παρουσιάσουν τα γεγονότα αποτέλεσε έναν από τους βασικούς λόγους ανόδου της ακροδεξιάς στη χώρα μας.

Δεν είναι μόνο μια επαναλαμβανόμενη ρητορική μίσους που ενδύεται έναν μανδύα «κανονικότητας» και όταν εντοπιστεί, δικαιολογείται ως «διαφορετικοί κώδικες επικοινωνίας». Ούτε είναι μόνο ο σεξισμός που γίνεται αντιληπτός από τα clickbait δημοσιεύματα των ιστοσελίδων που βρίσκονται πρώτες στην προτίμηση του κοινού, ή η παραπληροφόρηση και τα fake news, για τα οποία πια όλοι μιλάνε και παραδίδουν διαλέξεις, χωρίς να διαφαίνεται μια αλλαγή πλεύσης των βασικών φορέων τους.

Είναι και η αδιαφάνεια των οικονομικών πόρων των Mέσων, η απουσία οποιασδήποτε ανάγκης λογοδοσίας τους για τις εξαρτήσεις που διατηρούν, τις, κάποτε, αναγκαίες για τη βιωσιμότητά τους, που όμως όφειλαν να δημοσιεύονται και όχι να ελλοχεύουν στα διάφορα advertorials και το native content.

Clickbait, fake news, advertorials, native content, κ.α. : οι νεολογισμοί της σύγχρονης δημοσιογραφίας. Εκείνης που δεν θέλουμε να κάνουμε.

Στο τέλος, η Athens Voice, απολογήθηκε για το σχόλιό της, στο οποίο απέδωσε, απ’ ότι φαίνεται, ιδιότητες αυτενέργειας. Φυσικά δεν απολογήθηκε για την απανθρωπιά -δεν το περίμενε κανείς, αλλά ούτε και για την κακή αισθητική της -αν μπορεί κανείς να υποβιβάσει την ανάλαφρη ανοησία με αφορμή έναν ασύλληπτο θάνατο, σε ζήτημα αισθητικής.

Η Athens Voice θεώρησε ότι το σχόλιο δεν έγινε κατανοητό γιατί, απλά, οι άνθρωποι έχουμε διαφορετικούς μεταξύ μας κώδικες -εμείς οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αλλά μάλλον δεν έχουμε και όλοι την ίδια αντίληψη για να καταλαβαίνουμε βαθυστόχαστους συλλογισμούς. Στην πραγματικότητα η Athens Voice, (που έχει ένα σωρό ουσιαστικές αφορμές να κάνει την πολυπόθητη a la carte αντιπολίτευσή της, αφήνοντας στην άκρη τη δημοσιογραφία της), ξελιγώθηκε με μια ακόμη ευκαιρία να κοτσάρει το όνομα του πολιτικού της αντιπάλου όπου βρήκε και υπερασπίστηκε μέχρι τέλους την επιλογή της να φανεί ανεπαρκής απέναντι στα επαγγελματικά καθήκοντα που υποτίθεται ότι έχει. Πόσα όμως τέτοια Μέσα, αντέχουμε ακόμα;

Στo Solomon (και ευτυχώς όχι μόνο εδώ), πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει άλλος χώρος για μιντιακή ανεπάρκεια. Διαφαίνεται ήδη πως η νεότερη γενιά δημοσιογράφων, περισσότερο καταρτισμένη, περισσότερο προσεχτική, περισσότερο ανεξάρτητη, αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της εποχής και φυτρώνει με αποφασιστικότητα εκεί που δεν την σπέρνουν.

Ειδικά για το προσφυγικό και μεταναστευτικό, ο δρόμος δεν είναι απλός. Δεν μπορούν όλοι να μιλάνε για όλα -εκτός αν έχουν κάνει πολύ καλά το ρεπορτάζ τους. Το γεγονός ενός θανάτου που είχαμε τα μέσα να προβλέψουμε, γνωρίζοντας το καθεστώς των μεταναστριών εργαζομένων σε οικιακές εργασίες ή στις υπηρεσίες αποκλειστικών νοσοκόμων ατομικής φροντίδας, δεν μπορεί να μην βρίσκει τη θέση του σε μία ανάλυση, σε μία έρευνα, ώστε να γίνει τελικά η αφορμή για την εφαρμογή πολιτικών που θα αποτρέπουν τέτοιες τύχες.

 


Τα περιεχόμενα της στήλης BLOG αφορούν σε προσωπικες απόψεις των συντακτών και δεν αντικατοπτρίζουν τις θέσεις του Solomon MAG.

Pin It on Pinterest

Share This