Taking too long? Close loading screen.

Αν και βιάζομαι, παραμένω σιωπηλός μέχρι να ολοκληρωθεί η στιχομυθία. Φαίνεται ότι οι δυο τους γνωρίζονται καλά από τη γειτονιά:
– Γενικά τα ίδια, αλλά, ξέρεις, με τα ωράρια εδώ, όταν γυρίζω σπίτι συνήθως κοιμούνται (σ.σ.: τα παιδιά). Και με τις τόσες Κυριακές, δεν τα βλέπω σχεδόν καθόλου. Μέχρι να κάνουμε καμιά δουλειά, μαγείρεμα και τα λοιπά, η εβδομάδα τελείωσε.

Έρχεται η σειρά μου και ο λόγος της ξαναμπαίνει στο υποχρεωτικό καλούπι:
– Τι να σας βάλω;
– 10 φέτες τυρί του τοστ τάδε και 10 φέτες γαλοπούλα, από αυτήν εδώ, μπροστά. Ευχαριστώ.

Ήθελα, αλλά δεν τόλμησα να ρωτήσω περισσότερα: πώς καθορίζεται ποιες Κυριακές θα δουλέψει ο καθένας και η καθεμιά, αν πληρώνονται με την προσαύξηση που προβλέπει ο νόμος, αν, τελικά, θα προτιμούσαν να μην υπάρχει αυτή η «δυνατότητα» για «προαιρετική λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές.

Και να ρωτούσα, δεν θα έπαιρνα απάντηση. Είναι δασκαλεμένη(οι) από τους μάνατζερ να μένει στο φορμαλιστικό χαμόγελο και την ανακοίνωση των «προσφορών». Για τι άλλο μπορεί να ενδιαφέρεται ένας πελάτης, αν όχι για τις «προσφορές»;

– Ορίστε (με χαμόγελο).
Αυτοματοποιημένες οι κινήσεις, τυποποιημένος ο διάλογος, μέχρι να έρθει ο επόμενος πελάτης.
– Καλή συνέχεια και καλή ξεκούραση (σαν ειρωνικό δεν ακούστηκε το τελευταίο;)

Είναι τετράωρη ή πλήρους απασχόλησης; Τα ωράρια είναι κυλιόμενα; Ποιος είναι τώρα στο σπίτι με τα παιδιά; Ο σύντροφός της έχει δουλειά; Δεν ρώτησα ποτέ.
– Σακούλα θέλετε;

Είχα ήδη φτάσει στο ταμείο. Το τελετουργικό είναι κάθε φορά ίδιο, μοιάζει με προκάτ διαδικασία.

Αν στα «τυριά» υπάρχει ο χώρος για κάποιες «εκτός προγράμματος» κοινοτοπίες (να προτιμήσω την «α» γραβιέρα αν θέλω λιγότερα λιπαρά ή μήπως αυτές οι ελιές είναι πιο καλές από τις δίπλα), στο ταμείο δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.

– Έχετε κάρτα τάδε; (σ.σ.: η επωνυμία της αλυσίδα των super market που έχω την τιμή να είμαι τακτικός πελάτης).
– Όχι.
-Με κάρτα;
– Ναι, με κάρτα. Ορίστε.
– Ανέπαφη;
– Ναι!

Την ώρα του διαλόγου αυτού, σχεδόν όμοιου με τον αμέσως προηγούμενο και τον αμέσως επόμενο, κανείς από τους δυο μας δεν ήξερε, δεν είχε προλάβει να μάθει, ότι στην έκθεση ενισχυμένης εποπτείας της Κομισιόν για την ελληνική οικονομία, η οποία δημοσιοποιήθηκε στις αρχές Ιουνίου, τονίζονται τα εξής:

«Η αύξηση των συναλλαγών με ηλεκτρονικές κάρτες στις περιοχές όπου τα καταστήματα είναι ανοιχτά περισσότερες Κυριακές τον χρόνο, ήταν οκταπλάσια σε σχέση με την περίοδο πριν από τη μεταρρύθμιση».

«Μεταρρύθμιση», έτσι το λένε. Για την γυναίκα στο ταμείο αλλά και τη συνάδελφό της, που τώρα από τα τυριά την φώναξαν στο δίπλα ταμείο γιατί πλάκωσε κόσμος, είναι «απλά» λιγότερες ώρες με τους δικούς τους.

Λιγότερες Κυριακές ελεύθερου χρόνου. Θα το έπαιρναν άραγε πιο καλά αν ήξεραν ότι είναι «μεταρρύθμιση»; Ούτε φυσικά μας πέρασε από το μυαλό ότι, η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας το 1909, έναν ακριβώς αιώνα πριν, ήταν το πρώτο μέτρο εργατικής νομοθεσίας που ψηφίστηκε στην Ελλάδα.

– Σας ευχαριστώ.
– Αντίο σας.

Το χαμόγελο παρέμεινε ως μοτίβο και στο ταμείο. Όπως μου έχουν εξηγήσει εργαζόμενοι σε μεγάλες αλυσίδες του εμπορίου, το σενάριο με βάση το οποίο «εκπαιδεύονται» από τους κατά τόπους διευθυντές περιλαμβάνει αυστηρές οδηγίες συμπεριφοράς.

Σκέφτομαι, άρα, ότι δεν ήταν «καπρίτσιο» εκείνης της περιφερειακής διευθύντριας που προκάλεσε, υποτίθεται, την κοινή γνώμη, με τον «δεκάλογο» του χαμογελαστού εργαζόμενου των 300 ευρώ. Γίνεται, λοιπόν, να χαμογελάς για 300 ευρώ; Γίνεται να έχεις διάθεση για χαμόγελο κυριακάτικα;

«Συνήθως, Κυριακές βάζουν εμάς τους τετράωρους να δουλεύουμε και μάλιστα δουλεύουμε το μισό του ωραρίου για να μην δικαιούμαστε το ρεπό που μας κλέβουν», μου είχε πει μία εργαζόμενη στην αλυσίδα που έγινε γνωστή για την «προτροπή» της περιφερειακής της διευθύντριας. Παίρνει 350 περίπου ευρώ και κλείνει 5 χρόνια που δουλεύει με μερική απασχόληση. «Μισή δουλειά – μισή ζωή», έλεγε ένα παλιότερο σύνθημα.

Και λιγότερο ελεύθερο χρόνο, αν υπολογίσεις τις 32 Κυριακές δουλειάς στις μεγάλες περιοχές Αττικής και Θεσσαλονίκης.

Για τις εργαζόμενες που μόλις άφησα πίσω μου αυτό σημαίνει πιο πολύ άγχος, περισσότερη ορθοστασία, ακόμα πιο κοπιαστική καθημερινότητα.

Γκουγκλάρω «κυριακάτικη αργία». Διαβάζω για το «νέο χτύπημα» εναντίον της από το ΣτΕ, το οποίο τον Γενάρη του 2019 έκρινε συνταγματική τη λειτουργία των καταστημάτων κατά τις Κυριακές. Έχει, άραγε, κάποιος από τους δικαστές δουλέψει ποτέ Κυριακή, μέχρι εξόντωσης σε ένα μεγάλο εμπορικό κατάστημα;

Σαν αυτά στα «εκπτωτικά χωριά». Προέκυψαν, ξέρετε, μετά από μεγάλες επενδύσεις σε φθηνά οικόπεδα, με την προσδοκία του γρήγορου και εύκολου κέρδους. Γι’ αυτό και πρέπει οι «καταναλωτές», όλοι εμείς, να κατευθύνουμε τη διαρκώς μειούμενη αγοραστική μας δύναμη στα μεγάλα Mall. Μόνο αυτά και τα super markets «αντέχουν» τη «μεταρρύθμιση» με τις Κυριακές.

Παράπλευρες απώλειες; Τα εργασιακά δικαιώματα, ο ελεύθερος χρόνος των εργαζόμενων και οι μικρές επιχειρήσεις που στραγγαλίζονται. Πετάω το φυλλάδιο των προσφορών, σαν να θέλω να αποτινάξω από πάνω μου την ταυτότητα του συνετού καταναλωτή.

Τακτοποιώ τα πράγματα στα ντουλάπια και μουρμουρίζω μία υπόσχεση: δεν θα ξαναψωνίσω Κυριακή. Διότι, όπως λέει ένα άλλο σύνθημα, το οποίο ελάχιστα φαίνεται πως «άγγιξε» τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία: «αν ψωνίζεις Κυριακή, ετοιμάσου να δουλέψεις Κυριακή».


Τα περιεχόμενα της στήλης BLOG αφορούν σε προσωπικες απόψεις των συντακτών και δεν αντικατοπτρίζουν τις θέσεις του Solomon MAG.

Join our community of readers!

You have Successfully Subscribed!

Pin It on Pinterest

Share This
Skip to content